Waar gaan alle zeehonden heen? We raken ze kwijt. Dat is de kern van de boodschap afgelopen dinsdag. Een medewerker van Werelderfgoed Waddenzee (het vanuit Pieterburen naar Lauwersoog verhuisde opvangcentrum) speculeert dat vissen door klimaatopwarming vertrekken naar kouder water. Jonge zeehonden verliezen daardoor meer energie om erachteraan te gaan. Zo raken we ze kwijt, of gaan ze dood.

Ik durf te stellen dat we ze kwijtraken omdat ze doodgaan. Jonge zeehonden in nood worden namelijk tegenwoordig niet meer geholpen, terwijl dat ten tijde van de Zeehondencrèche opgericht door Lenie 't Hart wél het geval was.

Die speculatie rammelt

Winter is door kou altijd een moeilijke tijd voor jonge zeehonden. Ze hebben een dikke vetlaag nodig om op temperatuur te blijven. Rijkswaterstaat heeft gemeten dat de temperatuur voor meerdere locaties in de winterse Waddenzee niet is gestegen in de winter. En daarmee is het argument dat vissen door opwarming zouden zijn vertrokken op zoek naar kouder water ineens zeer discutabel. Die speculatie rammelt. En bovendien: er is al veel belangrijk onderzoek gedaan waarnaar in het geheel niet wordt verwezen. Onbegrijpelijk! Divers onderzoek beschrijft bijvoorbeeld hoe vervuiling van het Wad jonge zeehonden in nood brengt. Ik heb hier al eerder over geschreven.

Zeehonden met te weinig lichaamsgewicht

Jonge gewone zeehonden zijn in de winter ongeveer een half jaar oud. Ze moeten inmiddels zelf hun voedsel vangen. Als aan het begin van de winter hun isolerende vetlaag niet dik genoeg is, ofwel als ze minder dan 32 kilo wegen, dan verliezen ze veel te energie in de vorm van lichaamswarmte aan het koude water. Dit is dermate veel dat het steeds moeilijker wordt om dat met de visvangst te compenseren. De kans om te overleven daalt daardoor fors en is slechts 63 procent als je als jong maar 17 kilo weegt, zo blijkt uit Zweeds onderzoek.

Groeiproblemen

Voldoende gewicht was voor Lenie ’t Hart van de vroegere Zeehondencrèche in Pieterburen een belangrijk criterium om een zeehond 'fit genoeg 'te verklaren. Maar het huidige opvangbeleid lijkt dit niet te interesseren en laat verzwakte dieren aan hun lot over omdat het 'de natuur' zou zijn. Maar dankzij de werkwijze van de zeehondenopvang tot 2014 kon de populatie gewone zeehonden groeien. Kort erna ontstonden de problemen in de groei. En nu raken we onze zeehonden kwijt.
.

Longwormen

Niet alleen kou in de winter speelt een rol, ook longwormeninfectie heeft veel impact. Longwormen ontwikkelen zich als een zeehond een vis eet die gastheer is van zo’n worm. Sommige vissen hebben meer van die prille longwormpjes in zich dan andere. Zeehonden worden gedwongen juist die vissen te eten, omdat gezondere vissen door overbevissing en veranderingen aan de zeebodem minder talrijk geworden zijn. En dan krijg je dus meer longworminfecties en moet het lijf van geïnfecteerde zeehond flink aan het werk om de infectie tegen te gaan. .

Een longworm maakt je niet benauwd, maar wel als je er vele tientallen hebt en je daardoor nauwelijks lucht krijgt. Juist bij jonge zeehonden speelt dit gevaar, omdat het immuunsysteem nog niet voldoende is gewapend tegen infecties en de gevolgen dus hard aankomen.

Vervuiling Waddenzee

Bovenop de longwormen speelt de vervuiling van het water in de Waddenzee een negatieve rol. Onderzoek uit 2025 laat zien dat de conditie van de Waddenzee nog steeds bar slecht is. Minstens 16 van de 30 onderzochte vervuilende stoffen, die op vier verschillende locaties zijn onderzocht, zitten ver boven de RIVM-norm (pdf). Denk hierbij aan giftige stoffen als arseen en kwik, die nog steeds onverminderd in de Waddenzee terechtkomen. Dit soort giftige stoffen verzwakken de zeehonden nog meer, wat kan verklaren dat er alleen in de Waddenzee abnormaal lange longwormen in de gewone zeehonden voorkomen.

We raken onze zeehonden kwijt!

Als je het op een rijtje zet zijn er diverse factoren die verklaren waarom jonge zeehonden niet overleven en we ze ‘kwijt’ raken. De vervuiling van de Waddenzee in samenhang met de grotere kans op infecties. Problemen door longwormen én de afname van de isolerende vetlaag. Bij elkaar opgeteld leiden al deze factoren met name in de winter tot de dood van onze jonge,gewone zeehonden.

Het valt niet vol te houden dat we gewone zeehonden aan hun lot overlaten, omdat dat ‘de natuur’ is. Hun leefomgeving wordt tot op de dag van vandaag in belangrijke mate door ons mensen negatief beïnvloed. En dan druk ik mij zacht uit. Dus we hebben de morele plicht om een zeehond in nood te helpen. Onbegrijpelijk dat dit nergens genoemd wordt.Als het opvangbeleid van voor 2014 niet hersteld wordt, raken we op den duur misschien wel al onze zeehonden kwijt!

Bronnen:

• StNatuurbeelden/YouTube
• NOS
• De Waddenacademie (pdf)
• Lees op AnimalsToday Karen's blog: Zeehonden voor de kaartjesverkoop
  .

©Karen Soeters | House of Animals

House of Animals heeft aangifte gedaan tegen de Dierenbescherming wegens het onrechtmatig euthanaseren van katten. Aanleiding is een interne werkinstructie, waarin staat dat katten van het ras Scottish Fold na de wettelijke bewaartermijn van 14 dagen standaard worden geëuthanaseerd, ongeacht hun conditie of benaderbaarheid. Dit euthanasiebeleid is in strijd met de wet.

De werkinstructie is opgesteld door een dierenarts, maar maakt volgens Karen Soeters van House of Animals, geen onderscheid tussen individuele dieren. Daarmee is deze werkwijze in strijd met de wet:

“In de werkinstructie wordt gesteld dat alle Scottish Folds continu pijn lijden door ernstige afwijkingen. Dat is echter niet per definitie bij elke Scottish Fold het geval, en zeker niet in dezelfde mate. Wanneer een dier ondraaglijk lijdt, moet het uiteraard uit zijn lijden worden verlost. Maar zo’n beslissing hoort altijd per individueel dier te worden genomen, en niet uitsluitend op basis van het ras.”

Omstreden euthanasiebeleid

Na eerdere publicaties over het euthanasiebeleid ontving House of Animals tientallen meldingen van (oud-)medewerkers van de Dierenbescherming. Uit deze verklaringen bleek dat het omstreden euthanasiebeleid in meerdere gevallen tot onrechtmatige euthanasie heeft geleid. Ook katten met FIV (kattenaids) zouden volgens meldingen van (oud-)medewerkers zelfs al binnen één dag geëuthanaseerd worden. Karen Soeters:

“Een kat met FIV moet binnengehouden worden om te voorkomen dat andere katten besmet raken. Wij hebben echter tal van voorbeelden gezien van katten die na een keihard zwervend bestaan, als binnenkat volledig tot rust komen. Ook FIV kent verschillende stadia en een positieve test alleen is absoluut geen gegronde reden voor euthanasie.”

Sinds 1 januari 2026 geldt een verbod op het houden van Scottish Folds, katten met de karakteristieke vouworen. De gevouwen oortjes zijn het gevolg van een opzettelijk ingefokte genetische afwijking, waardoor deze katten geen kraakbeen hebben.  Dit kan leiden tot pijnlijke artrose en gewrichtsproblemen. Voor het ras gold sinds 2014 al een fokverbod.

Aangifte tegen Dierenbescherming

House of Animals noemt het doen van aangifte tegen de Dierenbescherming vanwege het omstreden euthanasiebeleid een 'ingrijpende en moeilijke stap', maar zegt geen andere keuze te hebben:

“Wij zullen altijd blijven opkomen voor de rechten van dieren, ook als deze worden geschonden door een organisatie die hen zou moeten beschermen.”

.

• Lees ook Karen’s blog: Dodelijke werkinstructie van de Dierenbescherming
  .

©2026 House of Animals - dit bericht verscheen eerder op AnimalsToday.nl

‘Een kalf, een veld en allemaal vakjes. En dan de grote vraag: waar gaat het kalf schijten?’ Het staat er echt. Ze hebben het kalfschijten in Overloon 'Hui Bull' genoemd. En dan zou je denken aan een oude carnavalstraditie, waar heel snel een einde aan moet komen, maar niet dus. Helemaal nieuw bedacht. Een ‘ludiek spel’, zo wordt het in de verslaggeving zelfs genoemd. Maar wij zien vooral redenen om aangifte te doen van dierenmishandeling.

Het terrein is verdeeld in genummerde vakken. Het kalf wordt Connie/Corrie genoemd. Ze moet anderhalf uur op een veldje staan en daar haar behoefte doen. En dus is het afwachten waar het kalfje zal 'schijten':

“Zodra het kalf het veld betrad, steeg de spanning onder de deelnemers en toeschouwers. Niemand wist immers vooraf welk vak als ‘winnend’ uit de bus zou komen. De eenvoud van het spel bleek juist de kracht: samen lachen, spanning delen en genieten van een unieke carnavalsactiviteit.”

Waar schijt het kalf?

Het kalfschijten is hierboven door Omroep Brabant beschreven als 'unieke carnavalsactiviteit'. Maar is er nou helemaal niemand die erover nadenkt hoe dit voor het kalf moet zijn? Ik zeg als Brabantse meteen dat ik iedereen een geweldig carnaval gun, met enorm veel plezier, de beroemde Brabantse gezelligheid en saamhorigheid. Maar zodra daarbij dierenwelzijn in de knel komt, gaan er andere dingen spelen. Hieronder een video waarop te zien is wat er aan drukte plaatsvindt rond 'Waar schijt het kalf?', of Hui Bull in Overloon:
.

Kalfschijten is dierenmishandeling

Kalfschijten is dierenmishandeling en ik zal uitleggen waarom. Het diertje is om te beginnen nog erg jong en had bij zijn moeder moeten staan, niet in een feestelijke, maar voor het dier veel te stressvolle setting. Er zijn ook tekenen van stress waar te nemen, zo zien onze deskundigen. Er is onder meer op beeld te zien dat dat het kalfje niet wil lopen en wordt voortgetrokken en geduwd. Dit zijn symptomen van stress, want anders zou het dier gewoon zonder problemen meelopen. Het verzet zich en heeft de oren naar achteren. In combinatie met muziek en de uitgelaten mensen is dit een stressvolle situatie voor het kalf.

Kalfjes zijn echte groepsdieren en dit jonge dier is uit zijn vertrouwde omgeving weggehaald. Het kan niet voldoen aan zijn fysiologische en ethologische behoeften (natuurlijk gedrag) en zijn bewegingsvrijheid is dusdanig beperkt dat het daardoor lijdt (artikel 1.6 Besluit houders van dieren). Het kalfje is aangetast in haar intrinsieke waarde.

Kalf bereden als paard

Het dier is tijdens het evenement ook bereden als paard, een doel waarvoor het niet geschikt is (artikel 1.3f Besluit houders van dieren). Doordat het kalf op deze wijze wordt gebruikt voor een ‘ludieke’ carnavalshappening, is er op geen enkele wijze rekening gehouden met het belang van het dier en de geschiktheid van het dier voor het gestelde doel. Het belang van het kalf is niet meegewogen, waardoor de integriteit ernstig is geschaad. Er wordt niet gezorgd voor een comfortabele en veilige omgeving en al helemaal niet voor een ‘positieve emotionele toestand’ (artikel 1.3 Wet dieren).

De houder van het kalf is verplicht om handelen achterwege te laten dat nadelige gevolgen heeft voor het dier, voor zover dit in redelijkheid kan worden gevergd. Dit handelen achterwege laten - door het diertje niet te gebruiken voor een ‘ludiek spel’ - is zeker redelijk te noemen (artikel 1.4, 2e lid Wet dieren).

Hieronder nog een video met een verslag van Hui Bull. Rond 5'27" komt het kalf in beeld:
.

Aangifte tegen kalfschijten

Dit bij elkaar maakt dat er onder meer sprake is van overtreding van artikel 2.1 van de Wet dieren, wat zelfs een misdrijf is. En dus ga ik vandaag aangifte doen bij de politie. Ik vind het erg jammer en onbegrijpelijk dat iets wat vanzelfsprekend zou moeten zijn niet gebeurt: rekening houden met het welzijn van een jong en kwetsbaar dier. Carnaval is een fantastisch feest voor mensen. Geniet ervan als je kan, maar laat de dieren met rust.

Bronnen:

• Omroep Brabant
• overloonnieuws/YouTube [1, 2]
• Lees alle blogs van Karen Soeters op AnimalsToday
  .

©Karen Soeters | House of Animals - dit bericht verscheen eerder op AnimalsToday.nl

Net als je denkt het kan niet erger... Ons bericht over het euthanasiebeleid van de Dierenbescherming ten aanzien van Scottish Folds heeft flink wat stof doen opwaaien. En dat begrijp ik natuurlijk heel goed. Maar vandaag hoorden wij ook nog dat deze werkinstructie niet recent is rondgestuurd, maar al in november van het afgelopen jaar.

Heel veel mensen reageren geschokt op onze berichtgeving dat de Dierenbescherming opdracht geeft tot het doden van Scottish Folds in asielen. In reactie hierop geeft de Dierenbescherming overal aan dat ik onwaarheden verkondig:

“Na de wettelijke bewaartermijn wordt er, in tegenstelling tot wat in de artikelen vermeld wordt, namelijk niet aangestuurd op euthanasie.”

Aldus de Dierenbescherming. Hieronder zie je foto's van hun eigen werkinstructie. Oordeel zelf zou ik zeggen. Het staat onder 'Werkinstructie plaatsing' en bij de tweede foto verderop in het artikel onder 'Opvang in asielen', waar een Q&A de euthanasie-instructie bevestigt.

Wat wel klopt, is dat de dierenarts verantwoordelijk voor dit beleid in gesprek met mij, na veel aandringen, heeft aangegeven de werkinstructie te gaan aanpassen. Tijdens het gesprek ging het steeds over het verfijnen van de werkinstructie, waarop ik ben blijven aandringen dat hij helemaal van tafel moet. Want het is niet alleen vanuit ethisch oogpunt totaal onaanvaardbaar, het is ook in strijd met de wet.

Onbegrijpelijk en onacceptabel

De communicatie hierover met de Dierenbescherming gaat langzaam, terwijl we het hier wel hebben over dierenlevens die bedreigd worden. Daarbij blijft het onbegrijpelijk en onacceptabel dat één dierenarts een dergelijke instructie oplegt aan alle betrokken dierenasielen en dat de directeur dit beleid ook nog eens goedkeurt.

Toen wij de werkinstructie (pdf) onder ogen kregen, waren we geschokt over de wijze waarop de Dierenbescherming omgaat met voor afstand aangeboden Scottish Folds en het euthanasiebeleid dat zij hanteren. Maar we waren ook in de veronderstelling dat de werkinstructie die wij gisteren publiceerden pas sinds kort in werking was getreden, en dat we wellicht onnodig leed nog konden voorkomen. Nu blijkt dus dat de instructie al sinds november bij de asielen van de Dierenbescherming ligt.

Slapeloze nachten door werkinstructie

Wat wij vreesden dat zou gebeuren als wij niet zouden ingrijpen, namelijk dat er Scottish Folds zonder goede reden zouden worden geëuthanaseerd, lijkt al gebeurd te zijn. Meerdere bronnen die zich bij mij gemeld hebben bevestigen het vermoeden, al hebben we het (nog) niet zwart op wit. Mensen die van dichtbij te maken krijgen met dit beleid zijn wanhopig en hebben slapeloze nachten, zo laten ze ons weten.

En inmiddels weten ook mensen van dierenambulances naar welke asielen je deze katten in ieder geval NIET moet brengen. Zoals een niet nader te noemen asiel van de Dierenbescherming waar een Scottish Fold zou zijn geëuthanaseerd. Of dit dier is onderzocht door een dierenarts is onbekend, evenals of dit het gevolg was van de werkinstructie. Maar het gerucht is al voldoende om angst te zaaien, zo vertelt men ons.

Toen diverse melders gisteravond foto’s stuurden van bovenstaande Scottish Fold op de website van Amivedi, ben ik meteen gaan uitzoeken in welk asiel dit dier zit. Gelukkig niet bij een asiel van de Dierenbescherming. Maar ik realiseer mij, dat als wij niet het gesprek waren aangegaan met de Dierenbescherming en deze kat wél in hun opvang zat, het dier 14 dagen na de vinddatum van 11 februari was geëuthanaseerd, indien er geen eigenaar was komen opdagen. Onverteerbaar vind ik dat. Als ik naar het snuitje van dit dier kijk, sta ik pal achter mijn besluit om in overleg met ons team, waarin ook dierenartsen en juristen zitten, over deze werkinstructie te publiceren. Als het om mensen ging was dit een dodelijke vorm van racisme, laat een betrokken dierenarts mij weten.

Meld misstanden bij ons

Ik doe hierbij een dringende oproep aan alle hardwerkende medewerkers van de asielen van de Dierenbescherming, chauffeurs van dierenambulances en andere vrijwilligers: als je meer informatie hebt over misstanden door opgelegd beleid van hogerhand, laat het ons weten! Je kunt bij ons altijd, ook anoniem, je verhaal doen.

Let op pijn bij Scottish Folds

Voor alle eigenaren van Scottish Folds willen wij tot slot graag zeggen: het verbod betekent NIET dat je je kat niet meer mag houden! Het enige wat belangrijk is, is dat je kunt aantonen dat het dier is geboren, of in je bezit was voor 1 januari 2026. Ook kun je volgens de overgangsregeling een ander thuis zoeken voor je dier, mocht je er echt niet meer voor kunnen zorgen.

Maar het allerbelangrijkste is om bij Scottish Folds alert te zijn op tekenen van pijn. Katten zijn meesters in het verbergen van pijn, maar als je kat bijvoorbeeld steeds minder speelt, of niet meer ergens opspringt of er moeite mee heeft, dan is het van groot belang om het dier te laten onderzoeken door een dierenarts. Veel Scottish Folds hebben enorm veel baat bij de juiste pijnstilling.
.

• Lees op AnimalsToday: Ophef Dierenbescherming na euthanasie-instructie Scottish Folds
  .

©Karen Soeters | House of Animals - dit artikel verscheen eerder op AnimalsToday.nl

Dierenwelzijnsorganisatie House of Animals zegt geschokt te zijn over een interne werkinstructie van de Dierenbescherming waarin staat dat asielen geen Scottish Folds meer mogen aannemen en zwerfdieren van dit ras na een ‘bewaartermijn’ van 14 dagen worden geëuthanaseerd, ongeacht hun conditie.

Karen Soeters van House of Animals noemt het onverteerbaar dat juist de Dierenbescherming zo meedogenloos de deur dichtgooit voor al deze katten.

“Door deze dieren te weigeren wordt in de hand gewerkt dat mensen andere wegen gaan bewandelen om ervan af te komen. Er is niet voor niets een overgangsregeling voor deze dieren, en ze zouden niet anders behandeld moeten worden dan alle andere dieren. Niet elke Scottish Fold heeft in dezelfde mate pijnklachten. Het is aan een dierenarts om per individueel dier te beoordelen of er sprake is van ondraaglijk lijden.”

Houdverbod Scottish Folds

Sinds 1 januari 2026 geldt een verbod op het houden van Scottish Folds, katten met de karakteristieke vouworen. De gevouwen oortjes zijn het gevolg van een erfelijke kraakbeenafwijking die kan leiden tot pijnlijke artrose en gewrichtsproblemen. Voor het ras gold sinds 2014 al een fokverbod. In de interne instructie, die volgens House of Animals is opgesteld door een dierenarts van de Dierenbescherming, staat namelijk onder meer dat elke Scottish Fold, die bij een dierenasiel van de Dierenbescherming binnenkomt “na de wettelijke bewaartermijn van 14 dagen zal worden geëuthanaseerd ongeacht de conditie of benaderbaarheid”.

Illegaal doden

Ook oud-dierenarts Paul Bours, twaalf jaar werkzaam in de gezelschapsdierenpraktijk en ruim twintig jaar senior beleidsmedewerker dierenwelzijn bij het ministerie van Landbouw, Natuur en Voedselkwaliteit, plaatst kanttekeningen bij de euthanasie-instructie.

“Het standaard doden van dieren na een bewaartermijn van 14 dagen op grond van een erfelijke aandoening, ongeacht de conditie of benaderbaarheid, is wettelijk verboden als niet wordt voldaan aan de randvoorwaarden uit artikel 1.10 van het Besluit houders van dieren. Alleen wanneer sprake is van ondraaglijk lijden mag euthanasie plaatsvinden. Wordt daar niet aan voldaan, dan is het doden illegaal en ethisch verwerpelijk.”

Onrust door euthanasie-instructie

Volgens House of Animals zijn meerdere medewerkers van asielen van de Dierenbescherming geschrokken van de euthanasie-instructie. En hebben zij hun zorgen kenbaar gemaakt. Ook dierenartsen zouden hebben aangegeven niet aan een dergelijk beleid te willen meewerken. De werkinstructie maakt volgens Soeters geen onderscheid tussen individuele dieren.

“Er staat dat deze katten continu pijn lijden door ernstige afwijkingen. Dat geldt niet per definitie voor elke Scottish Fold en zeker niet in dezelfde mate. Alleen ondraaglijk lijden mag reden zijn voor euthanasie, niet het feit dat een dier tot een bepaald ras behoort.”

Oproep tot aanpassing

House of Animals zegt het gesprek met de Dierenbescherming te hebben gezocht en verwacht dat de werkinstructie per direct fundamenteel wordt aangepast. Karen Soeters:

“Ik ben uiteraard eerst het gesprek met de Dierenbescherming aangegaan en dat leek een constructief gesprek. Ik vind het dan ook heel jammer te moeten concluderen dat ons gesprek toch niet heeft geleid tot een fundamentele aanpassing van de werkinstructie zoals we hebben afgesproken. Er moet per direct een bericht naar de dertig asielen van de Dierenbescherming worden gestuurd om te voorkomen dat er onomkeerbare beslissingen genomen worden op basis van de eerdere werkinstructie. Dat is tot nu toe zoals ik begrepen heb niet gebeurd. Het is sowieso onbegrijpelijk dat er een apart protocol opgesteld wordt voor Scottish Folds.”

Bekijk hier de werkinstructie van de Dierenbescherming.

Reactie Dierenbescherming

De Dierenbescherming heeft inmiddels gereageerd op onze berichtgeving betreffende de euthanasie-werkinstructie voor Scottish Folds. Lees hier de reactie. 

©House of Animals Perscentrum

De rechtbank Gelderland oordeelde dat de door de opgelegde dwangsommen aan Bert Roelofs van Bert’s Animal Verhuur terecht zijn opgelegd en in stand blijven. Het gaat om een bedrag van €150.000 aan dwangsommen wegens onder meer het illegaal verhuren van dieren en het illegaal fokken van honden. De handhaving volgde op meerdere handhavingsverzoeken van House of Animals.

https://www.animalstoday.nl/tag/Bert%E2%80%99s-Animal-Verhuur/

De opgelegde dwangsommen leidden in 2023 tot het faillissement van het bedrijf en tot de executieverkoop van de boerderij van Roelofs. Hij stelde bezwaar in tegen de opgelegde dwangsommen, maar de rechtbank oordeelde nu dat dit bezwaar ongegrond is. Het bewijs dat door House of Animals werd aangeleverd voor de illegale verhuur van dieren en het illegaal fokken en verhandelen van honden hield stand. Omdat zowel het bedrijf als Roelofs persoonlijk failliet zijn, ligt de afwikkeling van de betaling nu bij de curator.

Houdverbod nog niet van kracht

Ondanks een strafrechtelijke veroordeling in mei 2024 voor het jarenlang verwaarlozen van dieren, biedt Roelofs volgens meldingen nog steeds pups te koop aan via Marktplaats onder een valse naam. De rechter legde hem in 2024 een houdverbod van vijf jaar op, maar door een tekortkoming in de toen geldende wetgeving is het houdverbod nog niet van kracht zolang het hoger beroep loopt. Roelofs is namelijk in beroep gegaan tegen deze uitspraak. Het Openbaar Ministerie kon nog niet aangeven wanneer dit beroep zal worden behandeld. Karen Soeters:

“Dit is opnieuw een bevestiging dat de handhaving terecht was. Dat hiermee een einde is gekomen aan de jarenlange ellende voor de dieren die hij verhuurde, is voor ons het allerbelangrijkste. Tegelijkertijd blijven we meldingen ontvangen van mensen die pups van hem hebben gekocht, zelfs na zijn veroordeling. Dat iemand die failliet is, openstaande dwangsommen heeft en een houdverbod opgelegd heeft gekregen, nog steeds dieren kan houden en verkopen, is onbegrijpelijk. We wachten inmiddels al bijna twee jaar op behandeling van het hoger beroep.”

Gerechtigheid voor de dieren van Bert’s Animal Verhuur

Dwangsommen zijn terecht

In hetzelfde vonnis bevestigde de rechtbank ook een dwangsom van €80.000 die werd opgelegd aan de moeder van Roelofs. Zij stelde haar erf ter beschikking voor het houden en verhandelen van honden en liet illegale bouwwerken toe. Ook deze dwangsom blijft in stand.

Onzekerheid over resterende dieren

Het is op dit moment onduidelijk hoeveel dieren Roelofs nog in zijn bezit heeft. Een deel van de dieren is vlak voor en tijdens het faillissement verkocht en elders ondergebracht. Er loopt nog een onderzoek naar mogelijk paulianeus handelen, het benadelen van schuldeisers door het wegsluizen van bezittingen.

©House of Animals Perscentrum

Wat ik iedere keer weer verbazend vind is het totale gebrek aan zelfreflectie van ontmaskerde hondenhandelaren. Dat geldt ook voor de eigenaresse van Dutch Maltipoo BV. We kregen weer een brief van haar advocaat, waarin het er eigenlijk op neerkomt dat ze het beste voor heeft met de hondjes, het onze schuld is dat ze vreselijk bedreigd wordt en we dus ons artikel over haar offline moeten halen. En oh ja, ze wil graag de bewijzen zien dat ze iets niet goed zou hebben gedaan.

Het is een losse interpretatie van de brief, maar wel de essentie. Tja, wat moet ik daarvan zeggen? We hebben bewijs dat er honden door haar zijn verhandeld, die afkomstig zouden zijn uit 4 landen: Estland, Hongarije, Kroatië en Slovenië. We weten dit niet alleen door paspoorten van honden die door haar verkocht zijn, maar ook dankzij het door haarzelf aangeleverde bewijs, in de vorm van chipnummers van honden die door haar verkocht zijn. En ik zeg 'zouden zijn', want alle chipnummers van de honden die wij hebben kunnen traceren beginnen met 900. Dat is geen landcode maar een 'anoniem nummer'.

Voor de duidelijkheid: een chipnummer uit Nederland begint altijd met 528 en een chipnummer van een hond uit Hongarije met 348. De herkomst van honden met een 900-nummer zou dus ingewikkeld kunnen zijn, maar gelukkig moet je in het paspoort de eerste eigenaar (lees: in dit geval de gegevens van de fokker) invullen. Een dierenarts uit het land van herkomst geeft het paspoort uit. Geen probleem dus, zou je denken. Jawel dus.

Overtredingen van de wet

In de door ons onderzochte paspoorten van de honden die door Dutch Maltipoo BV zijn verkocht, heeft zij zichzelf en bij 1 hond haar partner (met gegevens van haar schoonfamilie) als eerste eigenaar benoemd. Dat is een overtreding van de wet. Zij is een handelaar, geen fokker, en dus niet de eerste eigenaar. Op 20 augustus 2025 hebben we haar hiervan op de hoogte gesteld en uitleg gegeven. Ook hebben we drie keer gevraagd wie de fokker van de honden is, maar dat wil Dutch Maltipoo BV niet prijsgeven. En voor de duidelijkheid: dat was voor onze eerste publicatie.

Geen landcode in het chipnummer en geen gegevens van de eerste eigenaar. Het lijkt dus lastig om te achterhalen waar de honden werkelijk vandaan komen. Maar gelukkig hebben we ook nog de gegevens van de dierenartsen in de vier verschillende landen, die de paspoorten zouden hebben uitgegeven. En ik zeg opnieuw 'zouden'...

Op basis van de paspoorten die wij inzagen hebben we de dierenartsen in drie verschillende landen benaderd. Zij zouden de paspoorten hebben uitgegeven van de honden die Dutch Maltipoo BV verkocht. Deze dierenartsen geven echter aan dat dit paspoort niet door hen is uitgegeven. Ook hebben we een verklaring dat er andere stickers van de rabiësvaccinaties worden gebruikt door de betreffende dierenarts, dan de stickers die in het paspoort zijn aangetroffen.

Identiteit gestolen

De identiteit van de dierenartsen lijkt te zijn gestolen en de paspoorten van de door Dutch Maltipoo BV verkochte honden zijn dus vals. Daarmee is het onduidelijk of de betreffende hond überhaupt gevaccineerd is en door wie. Mogelijk dus ook een risico voor de volksgezondheid, naast een overtreding van de wet.

Bewijzen?

Valse paspoorten met het 900-chipnummer zijn bewijs. Dat 900-nummer is geen overtreding van de wet, maar helpt wel om de herkomst van de pups te verdoezelen. Het weigeren van Dutch Maltipoo BV om bekend te maken wie de fokker is van de door haar verkochte hondjes, maakt dat het volslagen onduidelijk is waar deze pups vandaan komen.

Bij meerdere pups zien we ook dat er geen importmelding en/of chipregistratie is gedaan - en dat is weer een overtreding van de I&R-regels. Ook is het opvallend dat Dutch Maltipoo BV gebruikmaakt van verschillende dierenartsen in Nederland. Dat zien we bij veel malafide handelaren en fokkers. Om geen argwaan bij dierenartsen te wekken, maken ze gebruik van meerdere praktijken.

Dat mensen die bij haar een hondje voor 3500 euro (!) hebben gekocht boos zijn, lijkt mij heel logisch. Je hebt namelijk enorm veel geld betaald voor een hondje, waarvan uiteindelijk volstrekt onduidelijk is waar het diertje vandaan komt en het niet zeker is of het wel gezond is en volledig ingeënt.

Weer geen antwoorden van Dutch Maltipoo BV

Wij hebben Dutch Maltipoo BV nogmaals de kans gegeven te reageren op onze bevindingen en vroegen haar waar komen deze hondjes vandaan en wie is de fokker? We kregen helaas wederom geen antwoord op deze vraag. Ook hebben we contact gelegd met de transporteur van Dutch Maltipoo BV en deze kon ook niet zeggen wie de fokker van de honden is.

En dus heeft de Animal Crime Unit van House of Animals het dossier overgedragen aan de NVWA en de gemeente, die een onderzoek zijn gestart. We zijn ontzettend blij met het adequaat handelen van de NVWA en de fijne samenwerking in deze zaak. Alleen op deze manier kunnen we dit soort illegale handel stoppen.

Tegen de eigenaresse van Dutch Maltipoo BV zou ik willen zeggen: reflecteer op je eigen handelen. Als je in dieren wil handelen is dat aan regels gebonden. Je redt het niet met alleen sterke verhalen over nanny’s en wereldwijde naamsbekendheid. Ook misleidende Instagramposts zijn niet de manier. Dierenwelzijn voorop, transparantie en je houden aan de geldende regels is het minste wat je kunt doen. Niet alleen voor de nieuwe baasjes, maar als allerbelangrijkste voor de dieren. Ik wens je succes met nadenken over een andere invulling van je inkomstenbron. Ik hoop uit de grond van mijn hart dat je het inziet. Deze manier van inkomsten genereren voor jou moet stoppen.
.

• Lees op AnimalsToday  Karen’s blog: Weer kattenleed ondanks houdverbod, maar geen celstraf?
  .

©Karen Soeters | House of Animals - dit artikel verscheen eerder op AnimalsToday.nl

Sommige mensen lijken het niet te kunnen, of willen begrijpen. Je hebt een houdverbod opgelegd gekregen, maar blijft stug katten houden. Kattenfokster Jacqueline den B. uit Oud-Beijerland (ZH) ging voor de zoveelste keer de fout in en stond opnieuw voor de rechter. Weer was er sprake van hartverscheurend kattenleed, ondanks het houdverbod en zelfs een voorwaardelijke celstraf. En ik ben bang dat dit niet de laatste keer was.

In oktober 2024 trof het undercoverteam van House of Animals een grote hoeveelheid verwaarloosde en vermagerde Maine Coons aan, in een zwaar bevuild huis. De kattenfokster had toen al een houdverbod, waar ze zich blijkbaar niets van aantrok. De politie en LID namen 18 katten in beslag. Jacqueline moest zich voor de rechter verantwoorden. Ze kreeg een nieuwe taakstraf opgelegd en aan het eerdere vonnis werd een voorwaardelijke celstraf toegevoegd. Omdat Jacqueline beweerde dat een deel van de katten van haar zoon M. waren, werden 7 van de katten teruggegeven.

In augustus 2025 zijn bij een inspectie van de LID in de zwaar vervuilde woning opnieuw maar liefst 14 katten en kittens aangetroffen. Een dierenarts stelde vast dat de dieren ondervoed waren, met ontstoken gebitjes,  ontstoken ogen, overdadig veel oorsmeer en uitdrogingsverschijnselen. Een kat had een misvormde achterpoot. De ammoniakgeur was al bij de voordeur te ruiken. In de badkamer, waar twee katten waren gehuisvest, was de geur zelfs zo sterk, dat de inspecteur aangeeft er onpasselijk van te worden.

Weer kattenleed ondanks houdverbod

En dus stond kattenfokster Jacqueline den B. deze week wederom voor de rechter. Net als tijdens de vorige rechtszaak noemt Jacqueline den B. de katten haar 'poezenkinderen', maar ervoor zorgen doet ze niet. De dieren blijken opnieuw zwaar verwaarloosd. En dus legt de rechter Jacqueline den B. 50 uur taakstraf op, waarvan 20uur voorwaardelijk en een houdverbod van twee jaar. De rechter is duidelijk:

"Ik vind dat u ook verantwoordelijk bent voor al die katten in uw woning. U zegt dat er zeven van uw zoon waren, maar er waren er nóg zeven. Als u het niet aankan, dan had u het asiel moeten bellen. Dat geldt ook voor uw zoon."

Dit keer werd ook haar zoon veroordeeld. Zeven van de aangetroffen dieren zouden volgens de fokster van hem zijn. De zoon krijgt 80 uur taakstraf, waarvan de helft voorwaardelijk, en een houdverbod van twee jaar.

Geen celstraf?

Ik vind het onbegrijpelijk dat iemand die twee keer een houdverbod overtreedt en zelfs een voorwaardelijke celstraf heeft, nog steeds zwaar verwaarloosde dieren heeft, maar daarvoor geen gevangenisstraf, noch een levenslang houdverbod opgelegd krijgt. Door haar fysieke beperkingen kan ze volgens eigen zeggen ook geen taakstraf uitvoeren en kan ze niet schoonmaken. Huishoudelijke hulp heeft ze jaren geleden al aangevraagd maar die krijgt ze niet, aldus Jacqueline. Mij een raadsel waarom haar partner en haar zoon, die ook in dat vieze huis woont, de boel niet een keer schoonmaken.

Maar goed, het belangrijkste is dat deze mensen geen katten meer mogen houden. Ik weet trouwens van de vorige rechtszaak dat ze ook nog twee honden hebben. Hoop dat het ze lukt daar wel goed voor te zorgen. Wij blijven de zaak in ieder geval volgen. Ik voorspel in ieder geval dat deze kattenfokster binnenkort weer voor de rechter staat.
.

• Lees ook Karen’s blog: Steeds weer nieuwe hoop op vrede
  .

©Karen Soeters | House of Animals - dit artikel verscheen eerder op AnimalsToday.nl

Het is de nachtmerrie van iedereen die om zijn dier geeft: je paard ’s ochtends in de wei vinden, doodgebeten door een wolf. In een wolvengebied doe je er natuurlijk alles aan om je paard hiertegen te beschermen. Dit is zelfs bij wet verplicht. Er zijn echter ook houders van dieren die helemaal niets doen en over de rug van hun dieren misbruik van de situatie lijken te maken. Want na wolvenaanvallen krijgen houders van dieren een aantrekkelijke vergoeding, die soms hoger is dan de ‘dagwaarde’ van het dier. Door doelbewust gehouden dieren aan wolven te offeren valt er dus geld te verdienen in Nederland.

Wanneer je dier door een wolf is gedood of verwond kun je een financiële tegemoetkoming krijgen. Het (dieren)leed wordt hiermee niet ongedaan gemaakt en dus is het een schrale troost, maar toch. Dat is in Nederland dan wel weer goed geregeld. Althans, dat dacht ik. Wat ik niet wist, en velen met mij, is dat je deze vergoeding altijd krijgt na een wolvenaanval. Ook als je in een wolvengebied woont, ook als je werkelijk niets doet of hebt gedaan om je dieren te beschermen en ook als iemand jarenlang, tientallen aanvallen meldt en nog steeds zijn dieren niet beschermt.

Verdienmodel?

Navraag bij Bij12, de organisatie die de tegemoetkomingen regelt, leert mij dat er geen limiet is gesteld aan de hoeveelheid schadevergoedingen die iemand kan aanvragen. En deze vergoedingen zijn niet misselijk. Iemand die enkel aan geld denkt en voorbijgaat aan dierenleed ziet hier al snel een verdienmodel. Een paardenhandelaar aan de ‘onderkant’ van de markt zou met een wolvenaanval zelfs een flinke winst kunnen opstrijken. Dat lijkt op een verdienmodel en dat kan toch niet de bedoeling zijn?

Friese dorpjes met groot leed

Ons onderzoek begint na meerdere meldingen van wolvenaanvallen op paarden. Iets wat in verhouding met aanvallen op bijvoorbeeld schapen maar weinig voorkomt. Over 2024 en 2025 waren er 12 aanvallen, waarbij 14 paarden zijn overleden. Wat ons opviel was dat van die 12 aanvallen in heel Nederland, er 9 in Friesland plaatsvonden. En nog opvallender: 7 van die aanvallen waarbij 9 slachtoffers vielen vonden plaats in hetzelfde dorpje Oudehorne, in de gemeente Heerenveen.

We besloten hierop ons onderzoek uit te breiden en ook wolvenaanvallen op pony’s te bekijken. Dat komt beduidend vaker voor, maar ook hier weer opvallend veel in Oudehorne en het naburige Nieuwehorne. Van de 24 aanvallen in Friesland, waarbij 36 paarden en pony’s gedood zijn, vonden er maar liefst 18 plaats in Oudehorne en Nieuwehorne. Bij elkaar 29 paarden en pony’s zijn in deze twee dorpjes door een wolf gedood.

Onbeschermd tegen wolvenaanvallen

Om de situatie nader te onderzoeken gaan we naar Friesland. Al rijdend en wandelend door Oudehorne en Nieuwehorne zien we weilanden vol pony’s en ook paarden, zonder enige bescherming. En dat terwijl er in deze dorpjes al sinds 2021 aanvallen van wolven plaatsvinden. Het ging daarbij steeds om aanvallen op dieren zonder bescherming en dat lijkt prijsschieten voor een wolf te zijn geworden.

Een paard of pony in een groep is niet direct een prooi voor een wolf. Maar als het dier geen bescherming vindt in een kudde, dan zal een wolf bij het hek tot vluchtgedrag van het paard leiden. En dan is het bingo voor de wolf. Want een wolf vindt het leuk om ergens achteraan te jagen, net als een hond graag achter een stok aanrent.

Wanneer je als wolf vanaf 2021 in die Friese dorpjes steeds weer succes hebt, dan blijf je komen en geeft dat door aan je nakomelingen. De problematiek reikt daarmee veel verder dan enkel het leed bij de paarden. Een wolf kan door (al dan niet opzettelijke) nalatigheid van mensen problematisch gedrag gaan vertonen.

Beloning voor overtreding van de wet

In Nederland ben je verplicht om je buiten gehouden dieren te beschermen tegen roofdieren. Dit is wettelijk vastgelegd in het Besluit houders van dieren (artikel 1.6, derde lid). Gezien de situatie in Oudehorne en Nieuwehorne, met 32 aanvallen en maar liefst 141 gedode dieren, is de noodzaak om maatregelen te nemen niet meer dan redelijk. Toch zien wij in het overzicht op Bij12 dat niet één van de aanvragen in 2024 en 2025 aan de ‘adviesnorm’ voldoet. Dat betekent dat bij alle schadeaanvragen een bedrag is uitgekeerd, zonder dat de houder maatregelen heeft genomen om zijn dieren te beschermen. Met andere woorden: de houder overtreedt de wet door zijn dieren niet te beschermen en krijgt hiervoor geen boete van de toezichthouder, maar een ‘beloning’ van de overheid in de vorm van een schadevergoeding. Hier gaat in mijn beleving iets fundamenteel mis.

De hoeveelheid pony’s die we in de weilanden zien wekt de indruk dat de dieren van een handelaar zijn. Voor de paarden en pony’s die in deze twee dorpjes in 2024 en 2025 door een wolf zijn gedood, is meer dan 27.000 euro aan schadevergoeding uitgekeerd. Dit komt neer op een vergoeding van gemiddeld 930 euro per dier. Ter vergelijking: een shetlander koop je als particulier op Marktplaats voor zo’n 100 euro. Alleen weet ik uit ervaring (en dit wordt ook uit verschillende bronnen bevestigd) dat handelaren in paarden aan de ‘onderkant’ van de markt vaak niet meer dan een appel en een ei vangen voor hun dieren.

'Perverse prikkel'

Ik kan mij dus niet aan de indruk onttrekken dat wolvenaanvallen een relatief makkelijke manier zijn voor een paardenhandelaar om op sluwe wijze wat bij te verdienen. Er is hier namelijk sprake van een zogeheten ‘perverse prikkel’. Als zo’n dier, dat op de markt amper nog iets opbrengt, door een wolf wordt gedood, kan het de handelaar alsnog een lieve 800 euro opleveren, zonder er iets voor te hoeven doen. De wolf doet het werk voor hem.

Het ergste is nog dat de schadevergoedingsregeling aanleiding kan zijn om nóg meer dieren onbeschermd in een wolvengebied te zetten. Met groeiende kans op nog meer gruwelijk leed voor de paarden en pony’s. En ook de wolf wordt erdoor geraakt. Die krijgt in de publieke opinie het etiket opgeplakt dat ze een probleem vormen voor paarden.

Wij gaan verder met ons onderzoek en hebben inmiddels een Woo-verzoek ingediend bij de provincie Friesland. Wordt dus zeker nog vervolgd. Wetsovertreders ‘belonen’ met een vergoeding is werkelijk waanzin. Niet alleen de gehouden dieren zijn hiervan het slachtoffer, maar de wolf uiteindelijk ook.
.

• Lees op AnimalsToday.nl: Stop schapenvergoeding na dood door wolf 
  .

©Karen Soeters | House of Animals- dit artikel verscheen eerder op AnimalsToday.nl

In de rechtszaal tegenover een partij staan die je echt heel hard nodig hebt in je strijd tegen dierenleed. Dat wil je toch absoluut niet? En toch is dat wat er onlangs gebeurde. House of Animals versus de Landelijke Inspectiedienst Dierenwelzijn, oftewel de LID. 

Hoe verzin je het? House of Animals versus de LID. Toch is het waar en ik kan je vertellen dat ik daar ongelofelijk van baal. Maar we konden niet anders. Voor onze onderzoeken naar misstanden met dieren is het van groot belang dat wij weten hoelang bepaalde overtreders al actief zijn, wat er in het verleden is vastgesteld en welke afspraken er zijn gemaakt met de betreffende personen. Hiervoor maken wij gebruik van de Wet open overheid.

Geen transparantie

In het geval van de Landelijke Inspectiedienst Dierenwelzijn lopen wij alleen tegen een muur op. Kan het niet anders benoemen. De LID zegt namelijk niet Woo-plichtig te zijn. Daar zijn wij het niet mee eens en dus stonden we deze week tegenover elkaar bij de rechtbank. De Landelijke Inspectiedienst Dierenwelzijn heeft in 2024 meer dan 3 miljoen euro aan subsidie ontvangen van de overheid. Hiermee worden ze voor 91,19 procent gesubsidieerd door de overheid, waarmee ze een publieke rol vervullen. Dan mag je transparantie verwachten.

Van het kastje versus de muur

Klein voorbeeld. Wij komen er achter dat twee mensen met een houdverbod in Garyp zeker meer dan 140 dieren via Marktplaats te koop hebben aangeboden. Wij komen er achter waar ze zijn gaan wonen en doen twee keer een pseudokoop. Met die informatie willen we graag overleggen. Hoe nu verder?

In de uitspraak van de rechter staat dat de LID moet toezien dat deze mensen geen dieren meer houden. Omdat de LID wordt aangestuurd door de RVO, sturen we daar ons handhavingsverzoek heen. De RVO stuurt ons door naar de NVWA. Die stuurt ons weer door naar de LID. Als er na veel getouwtrek dan eindelijk een bezoek wordt gebracht aan deze notoire dierenmishandelaars, is er nog steeds geen gesprek over de zaak mogelijk.

Ondertussen komen bij ons steeds weer nieuwe meldingen binnen van dieren die verplaatst zijn en dieren die niet in beslag zijn genomen. We doen dus een Woo-verzoek om te bekijken wat er bij de controle is aangetroffen. Helaas. De LID claimt niet Woo-plichtig te zijn en dus weten we tot op de dag van vandaag niet hoe het er nu precies voorstaat.

House of Animals versus de LID

Terug naar de rechtszaak. Volgens de jurist van de LID is de rol van de inspecteur alleen het constateren en rapporteren van wat zij zien. De directeur van de LID vult aan:

"Inspecteurs van de LID handhaven de wet. Dat is iets anders dan handhavend optreden."

Echt serieus zegt hij dat nu echt? Waarom staat er dan op het briefpapier van de LID:

"De LID is een zelfstandig opererende stichting die in opdracht van het ministerie van LVVN handhaaft en toezicht houdt op het welzijn van huis- en hobbydieren."

Ook op de website van de LID en in het meest recente jaarverslag staat letterlijk dat de LID handhavend optreedt, er staat zelfs hoe vaak er handhavend wordt opgetreden en dan gaat het om honderden keren. De LID maakt ook zelf de keuze of ze wel of niet handhavend optreden, dat gebeurt niet op aangeven van, zoals zij zelf zeggen, de RVO.

'Pure misleiding'

Dat is volgens de jurist van de LID zo opgeschreven om het makkelijk te maken voor het publiek. De rechter is heel duidelijk in hoe ze daarover denkt:

“Dus wat u in het jaarverslag schrijft is feitelijk niet waar?"

Waarop de jurist van de LID zegt:

“Ja dat kunt u zo zeggen. Het is om het begrijpelijker te maken voor de buitenwereld.”

Ik weet niet wat ik hoor, dat is dus pure misleiding. De rechter lijkt mijn gedachten te kunnen lezen en vraagt haar:

"Hoe maak je iets begrijpelijker voor mensen door iets op te schrijven wat niet waar is?"

De jurist geeft aarzelend toe:

"Dan moeten we intern gaan overleggen hoe we dit anders moeten opschrijven."

Dus serieus? Al die publicaties over 'de LID neemt dieren in beslag' zijn dus onzin?

Arrogantie

De directeur neemt vanaf dat moment de woordvoering over. Alle communicatie aanpassen is natuurlijk niet de bedoeling. Met zijn arrogantie en ingehouden woede maakt hij het er niet beter op. Volgens de LID wordt in alle gevallen rapport opgemaakt van een overtreding en dat wordt in alle gevallen doorgestuurd naar de RVO.

Wij weten beter helaas. De inspecties bij kattenfokker Nazarene kregen wij na een Woo-verzoek bij de RVO niet boven water, maar deze werden in een rechtszaak wel gebruikt door de kattenfokker zelf. En dat is helaas niet het enige voorbeeld.

Als ik vraag hoe het kan dat de LID maar blijft klagen over het feit dat zij altijd toestemming moeten vragen aan een officier van justitie om dieren in beslag te nemen, geeft de directeur de volgende uitleg:

“Ik heb dertig jaar bij de politie gewerkt en daar kan je gewoon dieren in beslag nemen zonder overleg."

Nou geloof mij, ik heb goed contact met de politie en als er ergens dieren in beslag moeten worden genomen, doen zij dat ook pas na toestemming van een officier van justitie.

Laat ik voorop stellen dat we met individuele inspecteurs heel fijn contact hebben. En dat niet alleen, ik heb diep respect voor het fantastische werk wat ze doen. Maar zoals ik eerder al aangaf aan de directeur - na een buitengewoon teleurstellend gesprek dat we in april op mijn verzoek hadden, in een laatste poging om tot een bepaalde samenwerking te komen: Ik gun de dieren die afhankelijk zijn van de LID een andere directeur. En de mensen die er werken trouwens ook.

Iets moois laat hij niet achter

Het goede nieuws is dat deze directeur einde dit jaar dan eindelijk met pensioen is gegaan. Iets moois laat hij helaas niet achter. Ik hoop van ganser harte dat de nieuwe directeur een dierenbeschermer is, die begrijpt hoe belangrijk het is samen te werken. Voor de dieren. Alleen samen zijn we sterk.
.

• Lees ook Karen’s blog: Jan P. traineert en krijgt weer zijn zin 
  .

©Karen Soeters | House of Animals - dit artikel verscheen eerder op AnimalsToday.nl