Vandaag een jaar geleden overleed mijn lieve vriendin Loretta Schrijver. Haar liefde voor dieren leidde onder meer tot onze samenwerking bij Koffietijd van RTL. Tot op het laatste moment stond dierenwelzijn bij Loretta voorop. Dit voel je terug in haar prachtige bijdrage als voice-over in onze film Sam, over het uit de vee-industrie geredde varken en haar biggen, die zonder Loretta nooit zo mooi was geworden.

Meteen vanaf het moment dat ik een documentaire over een varken wilde maken, heb ik dat idee met Loretta gedeeld. Ze was mijn lieve dierenvriendin, zoals ik haar altijd noemde. Maar zoiets doe je niet zomaar, dus het was groot nieuws toen mijn droom in vervulling ging. We zouden varken Sam en haar biggen gaan volgen voor een bijzondere documentaire. Eindelijk zou Nederland gaan kennismaken met dit bijzondere dier, waarvan er meer dan 14 miljoen leven in Nederland. Uitgebuite dieren waarvan weinig mensen weten hoe ongelofelijk intelligent ze zijn, hoe ze zich voelen en dat ze communiceren met elkaar.

Hokken schoonmaken

Het beeld van dieren in de vee-industrie raakte Loretta onmiddellijk diep in haar hart, net als alle andere verhalen over dierenleed. Dan belde ze huilend op:

"Ik stop met presenteren en ga vanaf nu wel hokken schoonmaken, écht iets doen voor de dieren!"

Ik probeerde haar altijd te kalmeren en vooral in te laten zien hoe ongelofelijk belangrijk haar rol was in de bescherming van dieren. Zij was dé Loretta Schrijver!

Zij was dé Loretta

Loretta had een zeer grote achterban die ze kon bereiken. Met haar aanstekelijke lach en oprechte manier van doen sprak ze iedereen aan. Ze was uniek. Niet alleen voor mij, maar zeker ook voor de dieren. Het kostte tijdens sommige telefoontjes moeite om haar weer een beetje moed in te praten. Wat zij voor dieren deed, vanuit haar positie als geliefde Nederlandse was, en is goud waard.

Toen Sam haar biggen kreeg lag Loretta in het ziekenhuis. Niemand mocht het weten. Ondanks het feit dat ze een ongelofelijke lieve man en daarbij hele lieve vriendinnen om zich heen had, vond ik dat een hele ingewikkelde situatie voor haar. Ik wilde haar graag afleiden. En dus stuurde ik haar een soort quizvragen.

Ik maakte filmpjes van de biggen van Sam en dan moest zij raden wie het was. Ze onthield alles. Alle fysieke kenmerken, alle karaktereigenschappen. Dan reageerde ze vrolijk:

“Dat is Sharky dat kan niet anders. Op zoek naar het feestje.”

Ze zag altijd feilloos wie wie was. Op de dag dat ze de voice-overs van Sam ging inspreken was alles dus heel vertrouwd voor haar. En toch was alles ook weer helemaal nieuw. Al die beelden zo bij elkaar te zien, zo mooi gemonteerd met de juiste muziek. Het werd een tranendal. Tegelijk wist ze zichzelf toch bij elkaar te houden, want haar stem kwam onder die prachtige beelden te staan. Dat moest perfect zijn en meer dan perfect. Een ode aan Sam.

Eerbetoon

Bij de première zat ze naast me. In het donker, toen niemand het zag, pakte ze mijn hand en huilden we samen. Zo mooi en zo triest tegelijk. Een eerbetoon aan een bijzonder individu. Een herinnering om niet meer te vergeten, voor alle dieren die onder erbarmelijke omstandigheden hun veel te korte leven slijten in de vee-industrie. Loretta wilde heel graag dat deze film door zoveel mogelijk mensen gezien zou worden.

Een paar dagen na haar overlijden belde Peter van der Vorst om te vragen of RTL de film mocht uitzenden als eerbetoon aan Loretta. Ik kon het bijna niet geloven. Wat zou ze ongelofelijk trots en blij zijn geweest. Daarna zou de film nog een jaar on demand op Videoland te zien zijn. Er werden ook overal in Nederland voorstellingen in bioscopen en filmhuizen georganiseerd. Iedereen die daaraan heeft bijgedragen ook heel veel dank!!!!

Sam op YouTube

En nu, op de sterfdag van mijn lieve dierenvriendin Loretta, kan ik zeggen dat de film over twee weken op ons nieuw te lanceren YouTube-kanaal te zien is. Voor iedereen die Sam gemist heeft, of nog een keer wil zien. En Loretta's stem wil horen. Ik hoop dat we hiermee nog een stukje wens van haar in vervulling kunnen laten gaan: zoveel mogelijk mensen kennis laten maken met die andere bijzondere dame Sam en haar biggen.

Ik denk vandaag terug aan een bijzondere vriendschap. Aan iemand die mij heeft ondersteund en bemoedigd en die mij zo ontzettend dierbaar is. Haar missen doet ook nu pijn. Het idee niet meer te kunnen bellen, om even advies te vragen over iets waar ik mee zit. En dat ze mij niet meer belt omdat ze hokken wil gaan schoonmaken...

Dag Loretta

Als we belden had ze altijd een hele speciale manier om het gesprek te beëindigen. Met haar prachtige stem zei ze 'dag' en dan zei ik 'dag' en dan zij weer heel zacht 'dag' en dan nog een keer 'dag'... En dan werd het een spelletje wie uiteindelijk toch als eerste de telefoon ophing. Een lieve vriendin van Loretta is een van m'n collega's. Laatst had ik haar aan de telefoon en bedacht mij dat ze net zo met Loretta heeft gecommuniceerd. De manier van het gesprek beëindigen hebben we overgenomen. Zo is Loretta niet alleen in mijn hart, maar ook op heel veel andere manieren toch een beetje bij me gebleven.

Allerliefste dierenvriendin. Ik hoop zo dat je trots bent op wat je voor dieren betekende. Ik ben dat absoluut en met mij vele anderen. Dag lieverd.
.

• Lees hier meer over Sam
• Bekijk de trailer van SAM op ons oude YouTube-kanaal:
  .

©2026 Karen Soeters | House of Animals - dit artikel verscheen eerder op AnimalsToday.nl

De Europese regels rond noodslacht zouden omwille van dierenwelzijn en duurzaamheid vereenvoudigd zijn. Dat klinkt mooi, maar schijn bedriegt. De vee- en vleessector hebben zoals bekend een hele dikke vinger in de Europese pap. Maar dat zij hun macht kunnen gebruiken om minimale dierenwelzijnsregels omwille een paar centen nog verder uit te hollen, heeft zelfs ons verbaasd. Tot het merg wordt ‘t arme dier uitgezogen...

Het gemak waarmee deze sector steeds maar weer de dierenwelzijn- en duurzaamheidstroefkaarten kan trekken is tenenkrommend. Greenwashing, maar dan anders. Ze weten hun strategie zodanig te framen dat het lijkt alsof dierenwelzijn toeneemt en duurzaamheid meer tot zijn recht komt. Dit is onjuist en volstrekt onacceptabel.

Wat is er aan de hand?

Van belang is te weten dat voor het dierenwelzijn van slachtdieren twee Europese wetten een rol spelen: de transportverordening en de richtlijn doden van dieren. In de transportverordening staat dat je alleen gezonde dieren mag vervoeren. Dit zijn dieren die niet gewond, zwak of méér dan licht ziek zijn. Licht zieke dieren mogen onder voorwaarden op transport; ernstiger gewonde, zwakke of zieke dieren niet. Lijkt mij duidelijk. De richtlijn doden van dieren vereist dat alle dieren voor humane consumptie (het vlees dat mensen eten) geslacht (tot vlees verwerkt) moeten zijn in een slachthuis. Als we beide Europese wetten samen bekijken kun je 4 categorieën dieren onderscheiden:

1. Het dier is gezond om geslacht te mogen worden en geschikt om te vervoeren naar het slachthuis.
2. Het dier is gezond om geslacht te worden, maar eigenlijk niet geschikt om op transport te gaan vanwege bijkomende dierenwelzijnsproblemen. Het gaat hier om bijvoorbeeld grote grazers. Dit zijn halfwilde dieren die vervoer niet gewend. Het transporteren van dit soort dieren gaat gepaard met veel stress en verwondingen.
3. Gezond om geslacht te worden maar niet te vervoeren zijn vanwege een ongeval.
4. Mogelijk (of gedeeltelijk) gezond genoeg om voor de slacht, maar omdat dieren meer dan licht ziek, zwak of anderszins ongezond zijn, mogen ze niet vervoerd worden naar een slachthuis.

Minder geld voor dieren na ongeval

De richtlijn doden van dieren maakt voor de 3e categorie dieren een uitzondering op de eis dat het gehele slachtproces (doden en tot vlees verwerken) in het slachthuis plaatsvindt. Deze in principe gezonde dieren mogen op het bedrijf gedood worden middels verbloeding, waarna de verdere verwerking tot vlees plaatsvindt in het slachthuis. Dit vlees kan dan alsnog door mensen gegeten worden.

Ook dit is duidelijk en op een bepaalde wijze redelijk te noemen. Alleen brengt deze 3e categorie dieren minder geld op dan de dieren die na transport in een slachthuis gedood en geslacht worden. Om dit ‘probleem’ op te lossen en daarbij ook categorie 2 en 4 dieren alsnog te kunnen slachten in een officieel slachthuis, had de sector de Mobiele Dodingsunit (MDU) bedacht. Een slachthuis op wielen.

De MDU zou uitkomst bieden

De mobiele slachterij kon naar het bedrijf rijden, daar de dieren doden en slachten, als ware het in een normaal slachthuis. Hierdoor omzeilde de sector de problematiek veroorzaakt door de transportverordening en kon zij deze dieren zonder derving van inkomsten alsnog ‘normaal’ laten slachten. Het dierenwelzijn zou daarbij volgens de sector aanzienlijk verbeteren, want de dieren bleef de stress van transport bespaard. Dit zou vooral bij categorie 3 en 4 dieren extra lijden voorkomen.
.

• Zie Karen’s blog: De gruwelijke waarheid achter de Mobiele Dodingsunit MDU
  .

Nu komt de grote ‘maar’. Een categorie 3 of 4 dier heeft bij wet verplichte veterinaire zorg nodig. Het onthouden van die noodzakelijke veterinaire zorg is in strijd met de Wet dieren en een misdrijf. Echter: na toediening van ongeacht welke medicatie zal het dier afgekeurd worden voor menselijke consumptie. Het levert daardoor veel minder geld op. De verwachting was dan ook dat sommige veehouders en -handelaren alles proberen om toch zoveel mogelijk dieren geslacht te krijgen voor menselijke consumptie. Het lag op de loer dat het dier geen veterinaire zorg meer krijgt.

Uit een pilot met de MDU is inderdaad gebleken dat die het dierenwelzijn niet verbeterde, maar juist verslechterde. Alleen voor categorie 2 dieren als de grote grazers, zou het op locatie slachten een grote dierenwelzijnsverbetering opleveren. Maar juist voor deze dieren is de MDU nooit ingezet. Omdat op grote schaal misbruik is gemaakt van de MDU, over de rug van dieren die medische zorg nodig hadden, is dit in de basis goedbedoelde instrument een stille dood gestorven.
.

• Lees Proef met mobiel slachthuis geflopt, NVWA misleidt Tweede Kamer
  .

Uitgezogen

De vee - en vleessector gebruikten na de flop met de MDU hun machtige lobby in Europa om alsnog uit ieder dier zoveel mogelijk geld te kunnen persen. Ze zorgden ervoor dat de Europese regelgeving voor de slacht op het bedrijf is aangepast. Naast categorie 3 komen voortaan ook categorie 2 en 4 dieren in aanmerking om ze op het bedrijf te doden middels verbloeding. Daarna mag de verwerking tot vlees voor menselijke consumptie elders in een slachthuis plaatsvinden.

De NVWA heeft inmiddels laten weten dat de randvoorwaarden om dieren op het bedrijf te mogen doden voor humane consumptie veranderen. Hierdoor kan men veel meer voor transport ongeschikte dieren op het bedrijf doden dan voorheen, om ze daarna in een slachthuis te verwerkt voor humane consumptie. Dit zou beter zijn voor het dierenwelzijn. En duurzamer, omdat deze dieren alsnog opgegeten worden. Of voor het doden op het bedrijf een nieuw soort mobiele toepassing komt valt niet te zeggen.

Dieren als grote grazers (categorie 2) gaan na de versoepeling nog steeds naar een slachthuis, ondanks dat ze helemaal niet geschikt zijn voor dergelijke transporten. Terwijl categorie 3 en 4 dieren in veel gevallen helemaal geen veterinaire zorg meer zullen krijgen, want medicatie leidt ertoe dat ze automatisch afgekeurd zijn voor humane consumptie. De kans lijkt daarmee ook reëel dat mensen vlees gaan eten van dieren die een onbehandelde kwaal onder de leden hadden.

Onze conclusie

De MDU-pilot had al aangetoond dat veehouders alles proberen om zo min mogelijk geld uit te geven aan zoveel mogelijk dieren, tot ze helemaal zijn uitgezogen. Op elk moment laten zij de baten prevaleren boven de kosten, zelfs door dieren noodzakelijke medische zorg te onthouden. De versoepelde regels bieden voedingsbodem voor dezelfde ‘perverse prikkel’ om dieren zorg te onthouden, waardoor het dierenwelzijn er niet op vooruit gaat zoals geclaimd, maar achteruit.

Dat het duurzamer is omdat mensen meer dieren kunnen opeten, is je reinste onzin. Door het houden van deze dieren is er al sprake geweest van een gigantische (aantoonbare) aantasting van het milieu. De verdere verwerking zal opnieuw veel van het milieu vergen. Dat meer dieren alsnog in de voedselketen terechtkomen heeft niets te maken met het streven naar duurzaamheid. Dat is het oprekken van de winstmarges dankzij versoepelde regels. Het is maar net hoe je dat wil framen. Zelfs als het schuurt met de waarheid blijft niets onbenut om dieren tot het merg uit te zuigen.
.

• Zie ook Dierenwelzijn verdwenen van de Europese agenda?
  .

Volstrekt onaanvaardbaar

Deze Europese aanpassing in de regelgeving maakt duidelijk dat vee- en vleessector de macht hebben om alles naar hun hand te zetten. Die enorme macht gaat ten koste van wettelijk verplicht dierenwelzijn. Daarom is dit voor ons en de dieren én maatschappelijk gezien volstrekt onaanvaardbaar.
.

• Lees hier de kennisgeving van de NVWA
  .

©Karen Soeters en Paul Bours | House of Animals - dit artikel verscheen eerder op AnimalsToday.nl

Waar gaan alle zeehonden heen? We raken ze kwijt. Dat is de kern van de boodschap afgelopen dinsdag. Een medewerker van Werelderfgoed Waddenzee (het vanuit Pieterburen naar Lauwersoog verhuisde opvangcentrum) speculeert dat vissen door klimaatopwarming vertrekken naar kouder water. Jonge zeehonden verliezen daardoor meer energie om erachteraan te gaan. Zo raken we ze kwijt, of gaan ze dood.

Ik durf te stellen dat we ze kwijtraken omdat ze doodgaan. Jonge zeehonden in nood worden namelijk tegenwoordig niet meer geholpen, terwijl dat ten tijde van de Zeehondencrèche opgericht door Lenie 't Hart wél het geval was.

Die speculatie rammelt

Winter is door kou altijd een moeilijke tijd voor jonge zeehonden. Ze hebben een dikke vetlaag nodig om op temperatuur te blijven. Rijkswaterstaat heeft gemeten dat de temperatuur voor meerdere locaties in de winterse Waddenzee niet is gestegen in de winter. En daarmee is het argument dat vissen door opwarming zouden zijn vertrokken op zoek naar kouder water ineens zeer discutabel. Die speculatie rammelt. En bovendien: er is al veel belangrijk onderzoek gedaan waarnaar in het geheel niet wordt verwezen. Onbegrijpelijk! Divers onderzoek beschrijft bijvoorbeeld hoe vervuiling van het Wad jonge zeehonden in nood brengt. Ik heb hier al eerder over geschreven.

Zeehonden met te weinig lichaamsgewicht

Jonge gewone zeehonden zijn in de winter ongeveer een half jaar oud. Ze moeten inmiddels zelf hun voedsel vangen. Als aan het begin van de winter hun isolerende vetlaag niet dik genoeg is, ofwel als ze minder dan 32 kilo wegen, dan verliezen ze veel te energie in de vorm van lichaamswarmte aan het koude water. Dit is dermate veel dat het steeds moeilijker wordt om dat met de visvangst te compenseren. De kans om te overleven daalt daardoor fors en is slechts 63 procent als je als jong maar 17 kilo weegt, zo blijkt uit Zweeds onderzoek.

Groeiproblemen

Voldoende gewicht was voor Lenie ’t Hart van de vroegere Zeehondencrèche in Pieterburen een belangrijk criterium om een zeehond 'fit genoeg 'te verklaren. Maar het huidige opvangbeleid lijkt dit niet te interesseren en laat verzwakte dieren aan hun lot over omdat het 'de natuur' zou zijn. Maar dankzij de werkwijze van de zeehondenopvang tot 2014 kon de populatie gewone zeehonden groeien. Kort erna ontstonden de problemen in de groei. En nu raken we onze zeehonden kwijt.
.

Longwormen

Niet alleen kou in de winter speelt een rol, ook longwormeninfectie heeft veel impact. Longwormen ontwikkelen zich als een zeehond een vis eet die gastheer is van zo’n worm. Sommige vissen hebben meer van die prille longwormpjes in zich dan andere. Zeehonden worden gedwongen juist die vissen te eten, omdat gezondere vissen door overbevissing en veranderingen aan de zeebodem minder talrijk geworden zijn. En dan krijg je dus meer longworminfecties en moet het lijf van geïnfecteerde zeehond flink aan het werk om de infectie tegen te gaan. .

Een longworm maakt je niet benauwd, maar wel als je er vele tientallen hebt en je daardoor nauwelijks lucht krijgt. Juist bij jonge zeehonden speelt dit gevaar, omdat het immuunsysteem nog niet voldoende is gewapend tegen infecties en de gevolgen dus hard aankomen.

Vervuiling Waddenzee

Bovenop de longwormen speelt de vervuiling van het water in de Waddenzee een negatieve rol. Onderzoek uit 2025 laat zien dat de conditie van de Waddenzee nog steeds bar slecht is. Minstens 16 van de 30 onderzochte vervuilende stoffen, die op vier verschillende locaties zijn onderzocht, zitten ver boven de RIVM-norm (pdf). Denk hierbij aan giftige stoffen als arseen en kwik, die nog steeds onverminderd in de Waddenzee terechtkomen. Dit soort giftige stoffen verzwakken de zeehonden nog meer, wat kan verklaren dat er alleen in de Waddenzee abnormaal lange longwormen in de gewone zeehonden voorkomen.

We raken onze zeehonden kwijt!

Als je het op een rijtje zet zijn er diverse factoren die verklaren waarom jonge zeehonden niet overleven en we ze ‘kwijt’ raken. De vervuiling van de Waddenzee in samenhang met de grotere kans op infecties. Problemen door longwormen én de afname van de isolerende vetlaag. Bij elkaar opgeteld leiden al deze factoren met name in de winter tot de dood van onze jonge,gewone zeehonden.

Het valt niet vol te houden dat we gewone zeehonden aan hun lot overlaten, omdat dat ‘de natuur’ is. Hun leefomgeving wordt tot op de dag van vandaag in belangrijke mate door ons mensen negatief beïnvloed. En dan druk ik mij zacht uit. Dus we hebben de morele plicht om een zeehond in nood te helpen. Onbegrijpelijk dat dit nergens genoemd wordt.Als het opvangbeleid van voor 2014 niet hersteld wordt, raken we op den duur misschien wel al onze zeehonden kwijt!

Bronnen:

• StNatuurbeelden/YouTube
• NOS
• De Waddenacademie (pdf)
• Lees op AnimalsToday Karen's blog: Zeehonden voor de kaartjesverkoop
  .

©Karen Soeters | House of Animals

Mijn hart huilt bij het besef dat het al vier jaar geleden is dat Oekraïne werd opgeschrikt door de grootschalige Russische inval. Vier jaar lang iedere dag oorlogsgeweld, strijd, angst, destructie en verlies. En iedere dag stond House of Animals in nauw contact met onze collega-dierenbeschermers in Oekraïne, die er letterlijk hun leven voor over hebben om oorlogsdieren te redden.

Het nieuws over Oekraïne is om moedeloos van te worden. Het is een extreem strenge winter, die behoort tot de koudste in jaren. Door dagelijkse luchtaanvallen op energiecentrales zitten meer dan een miljoen mensen in de kou en zonder elektriciteit. Voor mens en dier betekent dit geen water, geen licht en geen warmte. Buiten dalen de temperaturen tot min 15 graden Celsius, soms is het nog kouder. In Kiev klonk onlangs de oproep om de stad te verlaten.

Dieren huilen van angst

Ondertussen stromen de berichten binnen van onze collega-dierenbeschermers in het door oorlog geteisterde land. Over lange nachten die ze doorbrengen in de badkamer, een plek die nog enigszins veiligheid biedt tijdens bombardementen. Over drone-aanvallen, waardoor hun dieren huilen van angst, hun urine laten lopen of urenlang weggekropen zitten trillen. In onze reacties proberen we onze vrienden te steunen. Maar heel eerlijk: woorden schieten tekort.

“Het is alsof alles hier doodgaat. We liggen met schoenen en jassen aan in een vochtig bed en zijn ziek. Eten maken gaat niet meer, alles is bevroren. Kleding wassen is een luxe die we ons niet kunnen permitteren.”

Kun je je voorstellen dat je al vier jaar gebroken nachten hebt, voortdurend angst voelt en keihard werkt voor de dieren, terwijl het buiten ijskoud is, guur en donker? Onderstaande foto die ik kreeg toegestuurd, zegt alles. Katten met jasjes aan, die zich opwarmen bij het fornuis. Het gasfornuis is vaak de enige warmtebron.

Vier jaar oorlogsdieren redden in Oekraïne

Wat schrokken we van de noodkreet van ons partnerasiel City of Dogs in Mykolajiv, een paar weken geleden. Voor het eerst was de wanhoop zo groot dat ze het niet meer zagen zitten. Naast alle ‘gangbare’ ellende was er geen water meer in de shelter. De leidingen waren kapot en water moest met de auto gehaald worden in jerrycans. Het terrein was veranderd in een ijsbaan en het landweggetje ernaartoe ook. Wanneer de verzorgers aan het einde van hun ronde kwamen, was het water alweer bevroren. En dat voor zo'n 300 dieren, honden en katten! Uiteraard schoten we te hulp.

Een donatie is niet ‘zomaar’ geld. In zulke omstandigheden betekent onze steun het verschil tussen leven en dood. Het ontlast de verzorgers, zodat ze zich kunnen focussen op de zorg voor de dieren. Na bombardementen heerst er zo veel angst en paniek, dan hebben de dieren alle aandacht nodig. Het is indrukwekkend om te zien hoe deze mensen hun dieren geruststellen, vasthouden, kalmeren en afleiden.

De raketaanvallen kunnen we niet stoppen, maar die waterleidingen moeten functioneren en dieren hebben voedsel en zorg nodig. Ik ben daarom ontzettend dankbaar voor de steun van onze donateurs, op wie we nu al vier jaar telkens weer een beroep kunnen doen.

Zo ontzettend koud

Bij Angel in Zaporizja sloegen recent raketten zo dichtbij in dat haar ramen eruit vlogen. Al vanaf het begin van de oorlog, toen Angel zich ontfermde over meer dan 100 ontheemde dieren, financieren wij haar thuisopvang. Toen we haar in december ontmoetten, brak mijn hart. Samen met haar moeder en adoptiehond Mouse troffen we haar bij haar appartement, omringd door beschadigde gebouwen. Stukjes glas liggen her en der verspreid. Nu hangt er plastic voor het raam en is het zo ontzettend koud.

Ons team onderhoudt elke dag contact met Angel. Zo ontvingen we vorige week een foto van haar geblesseerde been. Ze was gewond geraakt toen de honden tijdens een drone-aanval op straat in blinde paniek aan de riem trokken. En ondertussen proberen Angel en haar moeder zo ontzettend positief te zijn. Zonder hoop houdt het op, dat begrijpen we.

Langs de vuurlinie in Oekraïne

Onze werkreizen werden afgelopen vier jaar steeds heftiger. Meer veiligheidsmaatregelen en grote onzekerheid of we de locaties van onze partners kunnen bereiken. We bieden noodhulp aan asielen vlakbij de vuurlinie, waar dagelijks drone- en raketaanvallen plaatsvinden. Maar we zijn zo gemotiveerd om iedereen te zien! Zoals die ongelofelijk dappere Tanya bij Myav-Gav in Dnipro. Ze is zo druk met alle dieren die ze opvangt. Veel militairen weten haar te vinden en brengen geëvacueerde honden en katten naar haar toe.

Tanya heeft in alles de regie. De tuin van de buurvrouw wordt ingezet als dependance, want er is extra huisvesting nodig. Ik voel haar stevige arm om mijn schouder, als ze voornemens is iets te laten zien. Ze praat in het Oekraïens tegen mij alsof ik de taal spreek. Haar motivatie en volharding zijn bij alles voelbaar. Hoe ze haar stem verheft als iets niet snel genoeg gaat, staat in contrast met de rust die ze uitstraalt in de nabijheid van onze adoptiekaters Phil en Peach. Van bange, ernstig getraumatiseerde dieren, heb ik hen zien veranderen in benaderbaar en zelfs blij met een knuffel. Wat liefde en geduld al niet kan doen.

Pegasus van 500 naar 2000 dieren

En dan Pegasus, ook in Dnipro. Deze enorme opvang groeide noodgedwongen uit van 500 naar meer dan 2000 dieren! En het stopt niet. Iedere dag arriveren er nieuwe slachtoffers van deze gruwelijke oorlog. Deze winter bracht zo veel ellende. Bijvoorbeeld vorige week, toen een ander asiel zowat weggevaagd werd door een ijskoude waterstroom, veroorzaakt door smeltende sneeuw. Oprichter Lena aarzelde geen moment toen haar gevraagd werd om acute hulp. Ze moest 300 kilometer rijden naar Krapiwnitsky om er te komen. Daarna heeft ze uren in de snijdende kou gewacht tot ze in actie kon komen.

Samen met andere vrijwilligers redde Lena van Pegasus 14 honden, waarvan er 5 met haar mee terug kwamen. Speciale gevallen, die extra zorg nodig hebben omdat ze niet gesocialiseerd zijn en oud. Zij worden op dit moment verzorgd in Lucy's Emergency Animal Hospital, op het terrein van Pegasus. Hoe bijzonder is het dat je onder zulke afschuwelijke omstandigheden de zorg over meer dan 2000 dieren hebt en dan acuut in de auto springt om dieren in nood te redden?
.

Vier jaar hooi en hoop

Ik ben zo ontzettend dankbaar dat wij dankzij onze donateurs ook Pegasus al 4 jaar intensief kunnen steunen. Er werden bergen hooi gedoneerd en gelukkig ook een hooischuur. De huisvesting van al die dieren is een constant proces van reparatie en nieuwbouw, mogelijk dankzij onze donateurs. Voer konden we ook mee helpen: al meer dan 40 vrachtwagens inmiddels en de volgende vertrekt komende week. De opening van Lucy’s Emergency Animal Hospital twee jaar geleden was alleen mogelijk dankzij donaties. Wat waren we trots en opgelucht toen de eerste operaties plaatsvonden in ‘ons’ noodhospitaal voor dieren. En inmiddels zijn er al heel wat dierenlevens gered, mede dankzij onze voortdurende solidariteit.

Ternauwernood gered

Na ieder bezoek volgt altijd een moeilijk afscheid. Wanneer zien we elkaar weer en onder welke omstandigheden? Ik heb niet de juiste woorden voor dat trieste gevoel. We verlangen intens naar de dag dat we in alle rust met elkaar kunnen praten. Dat we de tijd kunnen nemen om te luisteren naar de verhalen over alle dieren. Want hoe groot Pegasus ook is, de verzorgers kennen elk individueel dier en benaderen hen ook als zodanig. Elk dier is een eigen persoontje, met een geschiedenis en eigen karakter. Adoptiekameel Yasha, altijd boos op mensen, mag daarom simpelweg zichzelf zijn, samen met het lieve ezeltje Masha. De twee zijn onafscheidelijk. Als koppel werden zij ternauwernood gered van de dood.

Eerbetoon

Na ons bezoek in december is het afscheid heel intens. Met onze geweldige beveiligers bezoeken we als eerbetoon de begraafplaats in Lviv. We voelen ons nauw verbonden met elkaar. Samen lopen we langs de vele rijen met graven. Honderden vlaggen, kaarsen en foto’s. Vaak iemand die een hond of kat vasthoudt. Mijn keel knijpt dicht. Dit is de rustplaats van vrienden van onze beveiligers.

“Kijk, dit is mijn docent van de universiteit. Hij zou zijn laatste dienst draaien en wilde zijn vervanger nog snel het strijdveld laten zien. Thuis werd op hem gewacht.”

Een drone beëindigde zijn leven en dat van zijn makker. Zoveel slachtoffers, zoveel leed. Ik heb moeite mijn emoties te bedwingen. Zeker als we een moeder van een gesneuvelde militair spreken. We luisteren naar haar verhaal. Geven haar een knuffel. Net als de oma die we ontmoeten bij het graf van haar kleindochter. Mijn collega Helma en ik houden elkaar stevig vast als we voetje voor voetje verder lopen. We zwijgen en ondergaan eenzelfde gevoel van verdriet en machteloosheid.
.

De kracht van de Oekraïners

Eenmaal weer thuis blijf ik diep onder de indruk van de kracht van de Oekraïners. Ik heb grote bewondering voor de dierenbeschermers, die onder onmogelijke omstandigheden voor hun dieren blijven zorgen.

“Wie moet het anders doen? Als ik doodga, dan is het hier, tussen de dieren.”

Die uitspraak zoemt na en windt er geen doekjes om. Zij zullen nooit het schip verlaten, hun dieren gaan altijd voor. Ook na vier jaar dreiging en tegenslag houden ze hoop op betere tijden en geven de moed niet op.

Vier jaar niet opgeven

Oorlog ontwricht. Alles wat vanzelfsprekend lijkt, valt weg. House of Animals blijft onze collega-dierenbeschermers en hun dieren steunen, dat beloof ik. Ook al lijkt het zo ver weg, de hoop op vrede is springlevend. Opgeven? Nooit!
.

• Help mee en doneer voor oorlogsdieren in Oekraïne
• Adopteer een dier op afstand in Oekraïne
• Volg en deel het werk van House of Animals in Oekraïne via AnimalsToday, Facebook, YouTube en Instagram
• Luister naar de podcast Oorlogsdieren helpen in Oekraïne
  .

©Karen Soeters | House of Animals - dit artikel verscheen eerder op AnimalsToday

‘Een kalf, een veld en allemaal vakjes. En dan de grote vraag: waar gaat het kalf schijten?’ Het staat er echt. Ze hebben het kalfschijten in Overloon 'Hui Bull' genoemd. En dan zou je denken aan een oude carnavalstraditie, waar heel snel een einde aan moet komen, maar niet dus. Helemaal nieuw bedacht. Een ‘ludiek spel’, zo wordt het in de verslaggeving zelfs genoemd. Maar wij zien vooral redenen om aangifte te doen van dierenmishandeling.

Het terrein is verdeeld in genummerde vakken. Het kalf wordt Connie/Corrie genoemd. Ze moet anderhalf uur op een veldje staan en daar haar behoefte doen. En dus is het afwachten waar het kalfje zal 'schijten':

“Zodra het kalf het veld betrad, steeg de spanning onder de deelnemers en toeschouwers. Niemand wist immers vooraf welk vak als ‘winnend’ uit de bus zou komen. De eenvoud van het spel bleek juist de kracht: samen lachen, spanning delen en genieten van een unieke carnavalsactiviteit.”

Waar schijt het kalf?

Het kalfschijten is hierboven door Omroep Brabant beschreven als 'unieke carnavalsactiviteit'. Maar is er nou helemaal niemand die erover nadenkt hoe dit voor het kalf moet zijn? Ik zeg als Brabantse meteen dat ik iedereen een geweldig carnaval gun, met enorm veel plezier, de beroemde Brabantse gezelligheid en saamhorigheid. Maar zodra daarbij dierenwelzijn in de knel komt, gaan er andere dingen spelen. Hieronder een video waarop te zien is wat er aan drukte plaatsvindt rond 'Waar schijt het kalf?', of Hui Bull in Overloon:
.

Kalfschijten is dierenmishandeling

Kalfschijten is dierenmishandeling en ik zal uitleggen waarom. Het diertje is om te beginnen nog erg jong en had bij zijn moeder moeten staan, niet in een feestelijke, maar voor het dier veel te stressvolle setting. Er zijn ook tekenen van stress waar te nemen, zo zien onze deskundigen. Er is onder meer op beeld te zien dat dat het kalfje niet wil lopen en wordt voortgetrokken en geduwd. Dit zijn symptomen van stress, want anders zou het dier gewoon zonder problemen meelopen. Het verzet zich en heeft de oren naar achteren. In combinatie met muziek en de uitgelaten mensen is dit een stressvolle situatie voor het kalf.

Kalfjes zijn echte groepsdieren en dit jonge dier is uit zijn vertrouwde omgeving weggehaald. Het kan niet voldoen aan zijn fysiologische en ethologische behoeften (natuurlijk gedrag) en zijn bewegingsvrijheid is dusdanig beperkt dat het daardoor lijdt (artikel 1.6 Besluit houders van dieren). Het kalfje is aangetast in haar intrinsieke waarde.

Kalf bereden als paard

Het dier is tijdens het evenement ook bereden als paard, een doel waarvoor het niet geschikt is (artikel 1.3f Besluit houders van dieren). Doordat het kalf op deze wijze wordt gebruikt voor een ‘ludieke’ carnavalshappening, is er op geen enkele wijze rekening gehouden met het belang van het dier en de geschiktheid van het dier voor het gestelde doel. Het belang van het kalf is niet meegewogen, waardoor de integriteit ernstig is geschaad. Er wordt niet gezorgd voor een comfortabele en veilige omgeving en al helemaal niet voor een ‘positieve emotionele toestand’ (artikel 1.3 Wet dieren).

De houder van het kalf is verplicht om handelen achterwege te laten dat nadelige gevolgen heeft voor het dier, voor zover dit in redelijkheid kan worden gevergd. Dit handelen achterwege laten - door het diertje niet te gebruiken voor een ‘ludiek spel’ - is zeker redelijk te noemen (artikel 1.4, 2e lid Wet dieren).

Hieronder nog een video met een verslag van Hui Bull. Rond 5'27" komt het kalf in beeld:
.

Aangifte tegen kalfschijten

Dit bij elkaar maakt dat er onder meer sprake is van overtreding van artikel 2.1 van de Wet dieren, wat zelfs een misdrijf is. En dus ga ik vandaag aangifte doen bij de politie. Ik vind het erg jammer en onbegrijpelijk dat iets wat vanzelfsprekend zou moeten zijn niet gebeurt: rekening houden met het welzijn van een jong en kwetsbaar dier. Carnaval is een fantastisch feest voor mensen. Geniet ervan als je kan, maar laat de dieren met rust.

Bronnen:

• Omroep Brabant
• overloonnieuws/YouTube [1, 2]
• Lees alle blogs van Karen Soeters op AnimalsToday
  .

©Karen Soeters | House of Animals - dit bericht verscheen eerder op AnimalsToday.nl

Net als je denkt het kan niet erger... Ons bericht over het euthanasiebeleid van de Dierenbescherming ten aanzien van Scottish Folds heeft flink wat stof doen opwaaien. En dat begrijp ik natuurlijk heel goed. Maar vandaag hoorden wij ook nog dat deze werkinstructie niet recent is rondgestuurd, maar al in november van het afgelopen jaar.

Heel veel mensen reageren geschokt op onze berichtgeving dat de Dierenbescherming opdracht geeft tot het doden van Scottish Folds in asielen. In reactie hierop geeft de Dierenbescherming overal aan dat ik onwaarheden verkondig:

“Na de wettelijke bewaartermijn wordt er, in tegenstelling tot wat in de artikelen vermeld wordt, namelijk niet aangestuurd op euthanasie.”

Aldus de Dierenbescherming. Hieronder zie je foto's van hun eigen werkinstructie. Oordeel zelf zou ik zeggen. Het staat onder 'Werkinstructie plaatsing' en bij de tweede foto verderop in het artikel onder 'Opvang in asielen', waar een Q&A de euthanasie-instructie bevestigt.

Wat wel klopt, is dat de dierenarts verantwoordelijk voor dit beleid in gesprek met mij, na veel aandringen, heeft aangegeven de werkinstructie te gaan aanpassen. Tijdens het gesprek ging het steeds over het verfijnen van de werkinstructie, waarop ik ben blijven aandringen dat hij helemaal van tafel moet. Want het is niet alleen vanuit ethisch oogpunt totaal onaanvaardbaar, het is ook in strijd met de wet.

Onbegrijpelijk en onacceptabel

De communicatie hierover met de Dierenbescherming gaat langzaam, terwijl we het hier wel hebben over dierenlevens die bedreigd worden. Daarbij blijft het onbegrijpelijk en onacceptabel dat één dierenarts een dergelijke instructie oplegt aan alle betrokken dierenasielen en dat de directeur dit beleid ook nog eens goedkeurt.

Toen wij de werkinstructie (pdf) onder ogen kregen, waren we geschokt over de wijze waarop de Dierenbescherming omgaat met voor afstand aangeboden Scottish Folds en het euthanasiebeleid dat zij hanteren. Maar we waren ook in de veronderstelling dat de werkinstructie die wij gisteren publiceerden pas sinds kort in werking was getreden, en dat we wellicht onnodig leed nog konden voorkomen. Nu blijkt dus dat de instructie al sinds november bij de asielen van de Dierenbescherming ligt.

Slapeloze nachten door werkinstructie

Wat wij vreesden dat zou gebeuren als wij niet zouden ingrijpen, namelijk dat er Scottish Folds zonder goede reden zouden worden geëuthanaseerd, lijkt al gebeurd te zijn. Meerdere bronnen die zich bij mij gemeld hebben bevestigen het vermoeden, al hebben we het (nog) niet zwart op wit. Mensen die van dichtbij te maken krijgen met dit beleid zijn wanhopig en hebben slapeloze nachten, zo laten ze ons weten.

En inmiddels weten ook mensen van dierenambulances naar welke asielen je deze katten in ieder geval NIET moet brengen. Zoals een niet nader te noemen asiel van de Dierenbescherming waar een Scottish Fold zou zijn geëuthanaseerd. Of dit dier is onderzocht door een dierenarts is onbekend, evenals of dit het gevolg was van de werkinstructie. Maar het gerucht is al voldoende om angst te zaaien, zo vertelt men ons.

Toen diverse melders gisteravond foto’s stuurden van bovenstaande Scottish Fold op de website van Amivedi, ben ik meteen gaan uitzoeken in welk asiel dit dier zit. Gelukkig niet bij een asiel van de Dierenbescherming. Maar ik realiseer mij, dat als wij niet het gesprek waren aangegaan met de Dierenbescherming en deze kat wél in hun opvang zat, het dier 14 dagen na de vinddatum van 11 februari was geëuthanaseerd, indien er geen eigenaar was komen opdagen. Onverteerbaar vind ik dat. Als ik naar het snuitje van dit dier kijk, sta ik pal achter mijn besluit om in overleg met ons team, waarin ook dierenartsen en juristen zitten, over deze werkinstructie te publiceren. Als het om mensen ging was dit een dodelijke vorm van racisme, laat een betrokken dierenarts mij weten.

Meld misstanden bij ons

Ik doe hierbij een dringende oproep aan alle hardwerkende medewerkers van de asielen van de Dierenbescherming, chauffeurs van dierenambulances en andere vrijwilligers: als je meer informatie hebt over misstanden door opgelegd beleid van hogerhand, laat het ons weten! Je kunt bij ons altijd, ook anoniem, je verhaal doen.

Let op pijn bij Scottish Folds

Voor alle eigenaren van Scottish Folds willen wij tot slot graag zeggen: het verbod betekent NIET dat je je kat niet meer mag houden! Het enige wat belangrijk is, is dat je kunt aantonen dat het dier is geboren, of in je bezit was voor 1 januari 2026. Ook kun je volgens de overgangsregeling een ander thuis zoeken voor je dier, mocht je er echt niet meer voor kunnen zorgen.

Maar het allerbelangrijkste is om bij Scottish Folds alert te zijn op tekenen van pijn. Katten zijn meesters in het verbergen van pijn, maar als je kat bijvoorbeeld steeds minder speelt, of niet meer ergens opspringt of er moeite mee heeft, dan is het van groot belang om het dier te laten onderzoeken door een dierenarts. Veel Scottish Folds hebben enorm veel baat bij de juiste pijnstilling.
.

• Lees op AnimalsToday: Ophef Dierenbescherming na euthanasie-instructie Scottish Folds
  .

©Karen Soeters | House of Animals - dit artikel verscheen eerder op AnimalsToday.nl

Wat ik iedere keer weer verbazend vind is het totale gebrek aan zelfreflectie van ontmaskerde hondenhandelaren. Dat geldt ook voor de eigenaresse van Dutch Maltipoo BV. We kregen weer een brief van haar advocaat, waarin het er eigenlijk op neerkomt dat ze het beste voor heeft met de hondjes, het onze schuld is dat ze vreselijk bedreigd wordt en we dus ons artikel over haar offline moeten halen. En oh ja, ze wil graag de bewijzen zien dat ze iets niet goed zou hebben gedaan.

Het is een losse interpretatie van de brief, maar wel de essentie. Tja, wat moet ik daarvan zeggen? We hebben bewijs dat er honden door haar zijn verhandeld, die afkomstig zouden zijn uit 4 landen: Estland, Hongarije, Kroatië en Slovenië. We weten dit niet alleen door paspoorten van honden die door haar verkocht zijn, maar ook dankzij het door haarzelf aangeleverde bewijs, in de vorm van chipnummers van honden die door haar verkocht zijn. En ik zeg 'zouden zijn', want alle chipnummers van de honden die wij hebben kunnen traceren beginnen met 900. Dat is geen landcode maar een 'anoniem nummer'.

Voor de duidelijkheid: een chipnummer uit Nederland begint altijd met 528 en een chipnummer van een hond uit Hongarije met 348. De herkomst van honden met een 900-nummer zou dus ingewikkeld kunnen zijn, maar gelukkig moet je in het paspoort de eerste eigenaar (lees: in dit geval de gegevens van de fokker) invullen. Een dierenarts uit het land van herkomst geeft het paspoort uit. Geen probleem dus, zou je denken. Jawel dus.

Overtredingen van de wet

In de door ons onderzochte paspoorten van de honden die door Dutch Maltipoo BV zijn verkocht, heeft zij zichzelf en bij 1 hond haar partner (met gegevens van haar schoonfamilie) als eerste eigenaar benoemd. Dat is een overtreding van de wet. Zij is een handelaar, geen fokker, en dus niet de eerste eigenaar. Op 20 augustus 2025 hebben we haar hiervan op de hoogte gesteld en uitleg gegeven. Ook hebben we drie keer gevraagd wie de fokker van de honden is, maar dat wil Dutch Maltipoo BV niet prijsgeven. En voor de duidelijkheid: dat was voor onze eerste publicatie.

Geen landcode in het chipnummer en geen gegevens van de eerste eigenaar. Het lijkt dus lastig om te achterhalen waar de honden werkelijk vandaan komen. Maar gelukkig hebben we ook nog de gegevens van de dierenartsen in de vier verschillende landen, die de paspoorten zouden hebben uitgegeven. En ik zeg opnieuw 'zouden'...

Op basis van de paspoorten die wij inzagen hebben we de dierenartsen in drie verschillende landen benaderd. Zij zouden de paspoorten hebben uitgegeven van de honden die Dutch Maltipoo BV verkocht. Deze dierenartsen geven echter aan dat dit paspoort niet door hen is uitgegeven. Ook hebben we een verklaring dat er andere stickers van de rabiësvaccinaties worden gebruikt door de betreffende dierenarts, dan de stickers die in het paspoort zijn aangetroffen.

Identiteit gestolen

De identiteit van de dierenartsen lijkt te zijn gestolen en de paspoorten van de door Dutch Maltipoo BV verkochte honden zijn dus vals. Daarmee is het onduidelijk of de betreffende hond überhaupt gevaccineerd is en door wie. Mogelijk dus ook een risico voor de volksgezondheid, naast een overtreding van de wet.

Bewijzen?

Valse paspoorten met het 900-chipnummer zijn bewijs. Dat 900-nummer is geen overtreding van de wet, maar helpt wel om de herkomst van de pups te verdoezelen. Het weigeren van Dutch Maltipoo BV om bekend te maken wie de fokker is van de door haar verkochte hondjes, maakt dat het volslagen onduidelijk is waar deze pups vandaan komen.

Bij meerdere pups zien we ook dat er geen importmelding en/of chipregistratie is gedaan - en dat is weer een overtreding van de I&R-regels. Ook is het opvallend dat Dutch Maltipoo BV gebruikmaakt van verschillende dierenartsen in Nederland. Dat zien we bij veel malafide handelaren en fokkers. Om geen argwaan bij dierenartsen te wekken, maken ze gebruik van meerdere praktijken.

Dat mensen die bij haar een hondje voor 3500 euro (!) hebben gekocht boos zijn, lijkt mij heel logisch. Je hebt namelijk enorm veel geld betaald voor een hondje, waarvan uiteindelijk volstrekt onduidelijk is waar het diertje vandaan komt en het niet zeker is of het wel gezond is en volledig ingeënt.

Weer geen antwoorden van Dutch Maltipoo BV

Wij hebben Dutch Maltipoo BV nogmaals de kans gegeven te reageren op onze bevindingen en vroegen haar waar komen deze hondjes vandaan en wie is de fokker? We kregen helaas wederom geen antwoord op deze vraag. Ook hebben we contact gelegd met de transporteur van Dutch Maltipoo BV en deze kon ook niet zeggen wie de fokker van de honden is.

En dus heeft de Animal Crime Unit van House of Animals het dossier overgedragen aan de NVWA en de gemeente, die een onderzoek zijn gestart. We zijn ontzettend blij met het adequaat handelen van de NVWA en de fijne samenwerking in deze zaak. Alleen op deze manier kunnen we dit soort illegale handel stoppen.

Tegen de eigenaresse van Dutch Maltipoo BV zou ik willen zeggen: reflecteer op je eigen handelen. Als je in dieren wil handelen is dat aan regels gebonden. Je redt het niet met alleen sterke verhalen over nanny’s en wereldwijde naamsbekendheid. Ook misleidende Instagramposts zijn niet de manier. Dierenwelzijn voorop, transparantie en je houden aan de geldende regels is het minste wat je kunt doen. Niet alleen voor de nieuwe baasjes, maar als allerbelangrijkste voor de dieren. Ik wens je succes met nadenken over een andere invulling van je inkomstenbron. Ik hoop uit de grond van mijn hart dat je het inziet. Deze manier van inkomsten genereren voor jou moet stoppen.
.

• Lees op AnimalsToday  Karen’s blog: Weer kattenleed ondanks houdverbod, maar geen celstraf?
  .

©Karen Soeters | House of Animals - dit artikel verscheen eerder op AnimalsToday.nl

Sommige mensen lijken het niet te kunnen, of willen begrijpen. Je hebt een houdverbod opgelegd gekregen, maar blijft stug katten houden. Kattenfokster Jacqueline den B. uit Oud-Beijerland (ZH) ging voor de zoveelste keer de fout in en stond opnieuw voor de rechter. Weer was er sprake van hartverscheurend kattenleed, ondanks het houdverbod en zelfs een voorwaardelijke celstraf. En ik ben bang dat dit niet de laatste keer was.

In oktober 2024 trof het undercoverteam van House of Animals een grote hoeveelheid verwaarloosde en vermagerde Maine Coons aan, in een zwaar bevuild huis. De kattenfokster had toen al een houdverbod, waar ze zich blijkbaar niets van aantrok. De politie en LID namen 18 katten in beslag. Jacqueline moest zich voor de rechter verantwoorden. Ze kreeg een nieuwe taakstraf opgelegd en aan het eerdere vonnis werd een voorwaardelijke celstraf toegevoegd. Omdat Jacqueline beweerde dat een deel van de katten van haar zoon M. waren, werden 7 van de katten teruggegeven.

In augustus 2025 zijn bij een inspectie van de LID in de zwaar vervuilde woning opnieuw maar liefst 14 katten en kittens aangetroffen. Een dierenarts stelde vast dat de dieren ondervoed waren, met ontstoken gebitjes,  ontstoken ogen, overdadig veel oorsmeer en uitdrogingsverschijnselen. Een kat had een misvormde achterpoot. De ammoniakgeur was al bij de voordeur te ruiken. In de badkamer, waar twee katten waren gehuisvest, was de geur zelfs zo sterk, dat de inspecteur aangeeft er onpasselijk van te worden.

Weer kattenleed ondanks houdverbod

En dus stond kattenfokster Jacqueline den B. deze week wederom voor de rechter. Net als tijdens de vorige rechtszaak noemt Jacqueline den B. de katten haar 'poezenkinderen', maar ervoor zorgen doet ze niet. De dieren blijken opnieuw zwaar verwaarloosd. En dus legt de rechter Jacqueline den B. 50 uur taakstraf op, waarvan 20uur voorwaardelijk en een houdverbod van twee jaar. De rechter is duidelijk:

"Ik vind dat u ook verantwoordelijk bent voor al die katten in uw woning. U zegt dat er zeven van uw zoon waren, maar er waren er nóg zeven. Als u het niet aankan, dan had u het asiel moeten bellen. Dat geldt ook voor uw zoon."

Dit keer werd ook haar zoon veroordeeld. Zeven van de aangetroffen dieren zouden volgens de fokster van hem zijn. De zoon krijgt 80 uur taakstraf, waarvan de helft voorwaardelijk, en een houdverbod van twee jaar.

Geen celstraf?

Ik vind het onbegrijpelijk dat iemand die twee keer een houdverbod overtreedt en zelfs een voorwaardelijke celstraf heeft, nog steeds zwaar verwaarloosde dieren heeft, maar daarvoor geen gevangenisstraf, noch een levenslang houdverbod opgelegd krijgt. Door haar fysieke beperkingen kan ze volgens eigen zeggen ook geen taakstraf uitvoeren en kan ze niet schoonmaken. Huishoudelijke hulp heeft ze jaren geleden al aangevraagd maar die krijgt ze niet, aldus Jacqueline. Mij een raadsel waarom haar partner en haar zoon, die ook in dat vieze huis woont, de boel niet een keer schoonmaken.

Maar goed, het belangrijkste is dat deze mensen geen katten meer mogen houden. Ik weet trouwens van de vorige rechtszaak dat ze ook nog twee honden hebben. Hoop dat het ze lukt daar wel goed voor te zorgen. Wij blijven de zaak in ieder geval volgen. Ik voorspel in ieder geval dat deze kattenfokster binnenkort weer voor de rechter staat.
.

• Lees ook Karen’s blog: Steeds weer nieuwe hoop op vrede
  .

©Karen Soeters | House of Animals - dit artikel verscheen eerder op AnimalsToday.nl

“Ontmoeting Poetin en VS eindigt vruchteloos, vandaag ook gesprek met Oekraïne.” Dat is de eerste kop die ik vanochtend zie op de nieuwssites. “Overleg tussen de Russische president Poetin en een hoge Amerikaanse delegatie heeft niets concreets opgeleverd.” Steeds weer nieuwe hoop op vrede, keer op keer tevergeefs. Terwijl mensen en dieren in Oekraïne snakken naar vrede, zijn ze geheel afhankelijk van onze hulp om te overleven.

Het nieuws over Oekraïne is om moedeloos van te worden. En ondertussen stromen de berichten binnen van onze collega-dierenbeschermers ter plekke. Over nachten die ze hebben doorgebracht in de badkamer – een plek die nog enigszins veiligheid biedt tijdens bombardementen. Over droneaanvallen, waardoor hun dieren huilen van angst, hun urine laten lopen of urenlang weggekropen zitten beven en trillen. In onze reacties proberen we onze vrienden te steunen. Maar heel eerlijk: soms is enkel een verdrietige emoticon het enige wat passend voelt. Woorden schieten dan tekort. Je moet hoop houden dat er ooit een einde aan komt, maar dat is soms heel moeilijk.

Vrede lijkt ver weg

Daar komt de immense kou nu bovenop. Russische aanvallen richten zich op de energievoorzieningen, helaas met toenemend succes. Het hele gebied aan de frontlinie in het zuidoosten en ook Kiev zit zonder stroom. Dit betekent geen water, geen warmte, geen licht. Wat een dieptrieste ellende:

“Het is alsof alles hier doodgaat. We liggen met schoenen en jassen aan in bed en zijn ziek. Eten maken gaat niet meer, alles is bevroren.”

Kun je je voorstellen dat je al vier jaar gebroken nachten hebt, voortdurend angst voelt en keihard werkt voor de dieren, terwijl het buiten soms min twintig graden is? Twee weken geleden viel de stroom uit in het centrum van Amsterdam. Ook ons kantoor zat een paar uur zonder. Meteen is alles ontwricht. Email kon alleen via de hotspot op onze telefoon. We hadden het snel koud en onze keuken heeft geen ramen, dus daar was het pikdonker. Maar ja, een keer vroeg naar huis, geen haan die ernaar kraait.

Dankbare buren

In Oekraïne hebben winkels en ziekenhuizen vaak een aggregaat. Maar toen we in december op werkreis waren, zagen we in Dnipro, Zaporizja en Mykolajiv wijken met enorme flatgebouwen – alles pikdonker. Olga, onze contactpersoon bij Pegasus, vertelt dat er elke ochtend buren bij haar op de stoep staan om te vragen of ze mogen opwarmen en hun telefoon laden. Olga kreeg recent van House of Animals een aggregaat voor in haar thuiskantoor, zodat ze met ons en de betrokkenen in Oekraïne kan blijven communiceren:

“Mijn buren zijn oud, ze kunnen niet naar hulppunten die door de overheid opgezet worden. Zonder mijn aggregaat waren ze volledig geïsoleerd. Ze vragen mij om jullie donateurs te danken.”

Uit Kiev zijn maar liefst een miljoen mensen gevlucht voor de kou en het gebrek aan voorzieningen, zoals water en licht. Van onze collega-dierenbeschermers horen we dat de overheid probeert te helpen. Er zijn tenten neergezet op straat waar je kunt opwarmen, er is koffie en je kunt je telefoon en laptop opladen. Maar de straten zijn spekglad en het luchtalarm gaat vaak af. Voor oudere of kwetsbare burgers zijn deze hulppunten vaak niet bereikbaar.

Bovenstaande foto die ik van Ene Berdyeva kreeg toegestuurd zegt alles. Het is van één van haar contacten vlak bij de frontlinie. Katten met jasjes aan, die zich opwarmen bij het fornuis. Het gasfornuis is vaak de enige warmtebron. De vrouw let daarbij goed op dat ze hun snorharen niet verbranden.

Altijd nieuwe hoop

Toch houden we hoop, mede dankzij onze donateurs en sponsors. Een lichtpuntje is dat er deze week weer een vrachtwagen van House of Animals naar Oekraïne is vertrokken. Mijn fantastische collega Frida en haar helpers, zoals ze haar geweldige groep vrijwilligers noemt, hebben weer zo ontzettend veel werk verzet. Meer dan 20.000 kilo voer is verzameld dankzij een gulle donatie van stichting WWAR. En daarbij 3500 kilo aan dierenbenodigdheden. Voorheen woog Frida alles op een personenweegschaal, maar inmiddels mogen we gratis wegen bij een vervoersbedrijf. Bij de Poolse grens is men namelijk erg streng, alles moet kloppen!

Ook schaften we deze week een nieuw aggregaat aan voor Lucy’s Emergency Animal Hospital bij Pegasus. We schrokken enorm toen onze collega Nina ontdekte dat Pegasus al twee dagen volledig zonder stroom zat. De aggregaten die we eerder gaven, waren door intensief gebruik aan het einde van hun Latijn. Wat bleek? Het team durfde ons niet te vragen om een donatie, want ze kregen al zo veel. Uiteraard zijn we meteen in actie gekomen en is er dezelfde dag nog een nieuw apparaat aangeschaft. Het idee dat de dieren in ons noodhospitaal in het donker en in de kou liggen omdat er geen stroom is, ik werd er akelig van. Ik hoop zo dat ze nu veilig zijn, net als alle andere lieve mensen en dieren in Oekraïne.

Steun houseofanimals.nl

Ik sluit positief af, want hoe bijzonder is dit? Marcel van Aalten van MBL Reclame nam contact op met House of Animals tijdens onze werkreis naar Oekraïne. Hij wilde zijn steentje bijdragen voor de dieren en bood ons gratis reclame aan. En kijk nou eens. Adoptiedier Mouse (uit de thuisopvang van Angel in Zaporizja) schittert op een megabord langs de snelweg. Wat zijn er toch een bijzondere mensen. Dankjewel Marcel!!! 💙💛
.

• Doneer voor oorlogsdieren in Oekraïne
• Adopteer een dier op afstand in Oekraïne
• Volg en deel het werk van House of Animals in Oekraïne via AnimalsToday, Facebook, YouTube en Instagram
  .

©Karen Soeters | House of Animals - dit artikel verscheen eerder op AnimalsToday.nl

Het is de nachtmerrie van iedereen die om zijn dier geeft: je paard ’s ochtends in de wei vinden, doodgebeten door een wolf. In een wolvengebied doe je er natuurlijk alles aan om je paard hiertegen te beschermen. Dit is zelfs bij wet verplicht. Er zijn echter ook houders van dieren die helemaal niets doen en over de rug van hun dieren misbruik van de situatie lijken te maken. Want na wolvenaanvallen krijgen houders van dieren een aantrekkelijke vergoeding, die soms hoger is dan de ‘dagwaarde’ van het dier. Door doelbewust gehouden dieren aan wolven te offeren valt er dus geld te verdienen in Nederland.

Wanneer je dier door een wolf is gedood of verwond kun je een financiële tegemoetkoming krijgen. Het (dieren)leed wordt hiermee niet ongedaan gemaakt en dus is het een schrale troost, maar toch. Dat is in Nederland dan wel weer goed geregeld. Althans, dat dacht ik. Wat ik niet wist, en velen met mij, is dat je deze vergoeding altijd krijgt na een wolvenaanval. Ook als je in een wolvengebied woont, ook als je werkelijk niets doet of hebt gedaan om je dieren te beschermen en ook als iemand jarenlang, tientallen aanvallen meldt en nog steeds zijn dieren niet beschermt.

Verdienmodel?

Navraag bij Bij12, de organisatie die de tegemoetkomingen regelt, leert mij dat er geen limiet is gesteld aan de hoeveelheid schadevergoedingen die iemand kan aanvragen. En deze vergoedingen zijn niet misselijk. Iemand die enkel aan geld denkt en voorbijgaat aan dierenleed ziet hier al snel een verdienmodel. Een paardenhandelaar aan de ‘onderkant’ van de markt zou met een wolvenaanval zelfs een flinke winst kunnen opstrijken. Dat lijkt op een verdienmodel en dat kan toch niet de bedoeling zijn?

Friese dorpjes met groot leed

Ons onderzoek begint na meerdere meldingen van wolvenaanvallen op paarden. Iets wat in verhouding met aanvallen op bijvoorbeeld schapen maar weinig voorkomt. Over 2024 en 2025 waren er 12 aanvallen, waarbij 14 paarden zijn overleden. Wat ons opviel was dat van die 12 aanvallen in heel Nederland, er 9 in Friesland plaatsvonden. En nog opvallender: 7 van die aanvallen waarbij 9 slachtoffers vielen vonden plaats in hetzelfde dorpje Oudehorne, in de gemeente Heerenveen.

We besloten hierop ons onderzoek uit te breiden en ook wolvenaanvallen op pony’s te bekijken. Dat komt beduidend vaker voor, maar ook hier weer opvallend veel in Oudehorne en het naburige Nieuwehorne. Van de 24 aanvallen in Friesland, waarbij 36 paarden en pony’s gedood zijn, vonden er maar liefst 18 plaats in Oudehorne en Nieuwehorne. Bij elkaar 29 paarden en pony’s zijn in deze twee dorpjes door een wolf gedood.

Onbeschermd tegen wolvenaanvallen

Om de situatie nader te onderzoeken gaan we naar Friesland. Al rijdend en wandelend door Oudehorne en Nieuwehorne zien we weilanden vol pony’s en ook paarden, zonder enige bescherming. En dat terwijl er in deze dorpjes al sinds 2021 aanvallen van wolven plaatsvinden. Het ging daarbij steeds om aanvallen op dieren zonder bescherming en dat lijkt prijsschieten voor een wolf te zijn geworden.

Een paard of pony in een groep is niet direct een prooi voor een wolf. Maar als het dier geen bescherming vindt in een kudde, dan zal een wolf bij het hek tot vluchtgedrag van het paard leiden. En dan is het bingo voor de wolf. Want een wolf vindt het leuk om ergens achteraan te jagen, net als een hond graag achter een stok aanrent.

Wanneer je als wolf vanaf 2021 in die Friese dorpjes steeds weer succes hebt, dan blijf je komen en geeft dat door aan je nakomelingen. De problematiek reikt daarmee veel verder dan enkel het leed bij de paarden. Een wolf kan door (al dan niet opzettelijke) nalatigheid van mensen problematisch gedrag gaan vertonen.

Beloning voor overtreding van de wet

In Nederland ben je verplicht om je buiten gehouden dieren te beschermen tegen roofdieren. Dit is wettelijk vastgelegd in het Besluit houders van dieren (artikel 1.6, derde lid). Gezien de situatie in Oudehorne en Nieuwehorne, met 32 aanvallen en maar liefst 141 gedode dieren, is de noodzaak om maatregelen te nemen niet meer dan redelijk. Toch zien wij in het overzicht op Bij12 dat niet één van de aanvragen in 2024 en 2025 aan de ‘adviesnorm’ voldoet. Dat betekent dat bij alle schadeaanvragen een bedrag is uitgekeerd, zonder dat de houder maatregelen heeft genomen om zijn dieren te beschermen. Met andere woorden: de houder overtreedt de wet door zijn dieren niet te beschermen en krijgt hiervoor geen boete van de toezichthouder, maar een ‘beloning’ van de overheid in de vorm van een schadevergoeding. Hier gaat in mijn beleving iets fundamenteel mis.

De hoeveelheid pony’s die we in de weilanden zien wekt de indruk dat de dieren van een handelaar zijn. Voor de paarden en pony’s die in deze twee dorpjes in 2024 en 2025 door een wolf zijn gedood, is meer dan 27.000 euro aan schadevergoeding uitgekeerd. Dit komt neer op een vergoeding van gemiddeld 930 euro per dier. Ter vergelijking: een shetlander koop je als particulier op Marktplaats voor zo’n 100 euro. Alleen weet ik uit ervaring (en dit wordt ook uit verschillende bronnen bevestigd) dat handelaren in paarden aan de ‘onderkant’ van de markt vaak niet meer dan een appel en een ei vangen voor hun dieren.

'Perverse prikkel'

Ik kan mij dus niet aan de indruk onttrekken dat wolvenaanvallen een relatief makkelijke manier zijn voor een paardenhandelaar om op sluwe wijze wat bij te verdienen. Er is hier namelijk sprake van een zogeheten ‘perverse prikkel’. Als zo’n dier, dat op de markt amper nog iets opbrengt, door een wolf wordt gedood, kan het de handelaar alsnog een lieve 800 euro opleveren, zonder er iets voor te hoeven doen. De wolf doet het werk voor hem.

Het ergste is nog dat de schadevergoedingsregeling aanleiding kan zijn om nóg meer dieren onbeschermd in een wolvengebied te zetten. Met groeiende kans op nog meer gruwelijk leed voor de paarden en pony’s. En ook de wolf wordt erdoor geraakt. Die krijgt in de publieke opinie het etiket opgeplakt dat ze een probleem vormen voor paarden.

Wij gaan verder met ons onderzoek en hebben inmiddels een Woo-verzoek ingediend bij de provincie Friesland. Wordt dus zeker nog vervolgd. Wetsovertreders ‘belonen’ met een vergoeding is werkelijk waanzin. Niet alleen de gehouden dieren zijn hiervan het slachtoffer, maar de wolf uiteindelijk ook.
.

• Lees op AnimalsToday.nl: Stop schapenvergoeding na dood door wolf 
  .

©Karen Soeters | House of Animals- dit artikel verscheen eerder op AnimalsToday.nl